Bilməzlər necə yıxılar insan acı ilə dolar
ürəyi…Faciəvi bir ayrılıq sonrası necə də alovlanar təkliklər….
Bilməzlər necə də günəşsiz qalar insan,gün ortasında qaranlığa boğular gözlərin.Nə yana
getdiyini bilməz ayaqlar,nəfəssiz qalmanın tutsaqlığını bilə bilməz ağrını su deyə içməyən ...
Bilə bilməz gerçək sancını,can dediyini itirməyən ...Bilməzlər
yaşayarkən səbəbi ölər insan,ümidini itirmiş bir yazığın qəhrə boğulmuş peşmanlıqlarını və
tərkedilmişliyini kimsə bilməz ...Saxta zamanların ulduzlarına qanad çırptığını bu sənə
məftun ürəyini kimsə bilməz ...
Artıq özümə daha çox acı çəkdirmədən ..Səni gözləmədən və düşünmədən ..Ürəyimdən çıx
get istəyirəm ..
Son gözyaşlarımla səni isladaraq ,Eləcə, çarəsizcə...Bütün yaşanmışlıqların xatirəsinə Burax
get bu ürəyi ...
Bu ürək səni çoxdan tərk etdi ..Şahidimdir səhəri iplə çəkən gecələrim ..Dodaqlarımdan
axan sözlər şahidimdir ..
Sən, sənsizliyi öyrətdin mənə ..Mənsə soyuq gecələrdə yağan
yağışlarla,gözlərimlə yoldaşlıq edərdim sənə ..
İndi Yoxluğun bağrımda yanan bir köz ..Susqunluğun cəhənnəm atəşi qədər isti və yandırıcı
..Ama qorxmuram artıq alışdığım yoxluğundan...
Tərk etməli və Unutmalıyım səni ...Mən, bütün mənliyimlə Qürurumu heçə saydım ..
..Sənin yoluna Düşdüysək ,Hər kəsi qarşıma bir-bir alsdıysam ..Və buna baxmayaraq səsin
titrəməyərək ..
"Bitdi" ilə başlayan son cümleni qurduysan ..Və bu son sözünün sonuna
nöqtəni qoydunsa ..Burax get bu ürəyi ...
Sənə artıq bir faydası olmaz ..Və səni buraxaraq ..Bir dəfə olsun üzünə baxmadan ..Çəkip
gedirəm yox olan varlığından ..İndi;Burax get bu ürəyi ..Bu ürək səni çoxdan tərk etdi
..Artıq möhürlü bu ürək ..Sənsizliyə and içdi ....
Qopacaq bir eşqi heçnə möhürləyə bilməz, sonsuzluğa qədər yürünəcək bir eşqədə heç bir
divar əngəl olmaz... Ya adam kimi qal mənimlə, ya adam kimi get məndən.
Ulaşılmaz deyiləm, ama adi biridə olmadım heç bir zaman. Buna
görədə dəyərimi bilməyəcəksən mənə heç ulaşma. Səni başqaları yaxmış, işlərini