Qəlbimdə bir iz qalıb... Hər hərəkətimə, düşüncələrimə, indiki
mənə təsir edən bir yara... Sanki, hər şeyə daha başqa yönlərdən baxmağa
başlamışam... Məsələn bu yazını yazmağım... Bu mən deyiləm... İndi daha başqa
düşünür, daha yaxşı qərarlar verə bilirəm... Əlbəttə çətinlik çəkə-çəkə... Sadəcə olanlara bir
anlam qazandırmağa çalışırdım, üzülürdüm daha öncələr... Amma yeni məni tapdım və indi
tanımağa çalışıram... Baxıram heç vaxt yalan verməzdim, insanlara inanardım və eyni
şeylərin təkrarlanmasına izn verərdim, məni üzən şeylərin... Və yaxşı ki, həyatımda pis
günlərim oldu, tanıdığımı sandığım insanlara inamım boşa çıxdı... Kaş ki demirəm... Sadəcə
təcrübə oldu deyirəm və yaxşı ki oldu... Kiminsə sənin haqqında nə düşündüyünün bir önəmi
olmadığını öyrəndim, sən haqlı olduqdan sonra... Dəyər verdiklərinin anlamsız insan
olması da önəmli deyil, onlar üçün həyatını dəyişməyə dəyməz... Hər kəs özü
olmalıdr... Başqasına baxmadan, nə düşündüyünə fikir vermədən düz bildiyini etməlidir hər
zaman... Və ətrafına diqqət etməlidir... Atmaq gərəkdirsə at, silmək
gərəkdirsə sil keç... Bəziləri rəftarımın dəyişdiyi fikrindədir... Halbuki məncə etdiyi
yanlnışları düşünmədən, eyni yanlışları edən düşüncəsizlər yığınıdırlar... Və bəziləri
kənarlaşdırılmağa layiqdirlər... Çünki içimdən gəldiyi kimi davranıram sadəcə və heç kəs
vaz keçilməz deyil... Hələki yanlış insanlar, başqalarını düşünmədən yaşayan insanlar... Bu
fikirlərimdə bir hirsdən deyil, sadəcə inciklik... Və belə səhvlərin birdə olmaması üçün verilən
bir çabalamam... Təbii ki, öyrənəcək, tanıyacaq bir çox şey və bir çox insanlar var, olacaq...
Sadəcə hər kəsi tanımağa çalışmaq lazımdır, sadəcə çalışmaq... Fikirlərindəndə utanmamalıdır
insan, yaxınlıq yaxşıdır, amma sərhəddə qoyulmalıdr hər zaman... Yalnış
insanı bağışlayacaq cəsarətim var, amma ona yenidən qoynumda yer verəcək biri deyiləm...
Hələki bu yanlışı bir daha təkrarlarsa... Çünki o gəlincə hansı məni görmək