Ürəyim qaralır sənsizlikdən. Yoxluğuna gedir saatlar. Sən yoxkən, hər şey "sənlə"şir. Daha çox böyüyür həsrətim, həsrət ürəyimin ortasını qovurur.
Yanğın yeri kimidir evim, yatağım, hamısı kül olmuş darmadağındır. Bəs mən? Bir görə bilsən nə dəlilikler edirəm, yoxluğuna nisbət edərcəsinə, özümə lağ edirəm.
Əlimdə qalan bir fotoşəkil, gözlərim ağrıyır baxdıqca, ağlayıram. Nə gəlsə önümə vecimə almayıb, davam edərəm həyatıma sanırdım. Yanılmışam! O qədər güclü deyilmişəm. İndi anlayıram, çarəsizləşirəm.

Mənasız davalar edirəm insanlarla, hirsimi, əsəbimi bəzilərindən çıxarmağa çalışıram. Gün bitir, gecə olur. Yenə yoxluğunun mahnısı çalır radioda, ağlayıram.
Bir danışa bilsəydik kaş, nələr söyləyəcəyəm, amma lal olmuşam sanki. Sən də mənə həsrətsən bəlkə, bəlkə də mən elə olduğuna inanmaq istəyirəm.
İndi tam bu anda kim bilir haradasan? Bəlkə kitab oxuyursan, bəlkə bir siqaret yandırmış, balkonda fikirlisən, görəsən ağılına gəldimmi?
Bəlkə başqa bir qadının gülüşündə gizlənirsən. Bunlar sənsizliyə öyrəşmə saatlarıdır, gecə yarısını keçdiyində zaman, yoxluğunun qoxusuna qarışır siqaretim, əllərimdə tüstü böyüyür.

Hər kəs kimi sən də keçəcəksən bu şəhərdən, heç kimə qalmadığı kimi qalmayacaq sənə də eşq. Dağlar dayanacaq, çaylar, dənizlər, amma biz gedəcəyik.
Adlarını belə bilmədiyimiz insanlarda axtaracayıq bir-birimizi. Xoşbəxtlik oyunu oynayacayıq, yuxuda yenə ağlımız bir-birimizdə qalacaq.
Kiçik oyunlarla bəzəyəcəyik həyatı, qaçan qovalanacaq əvvəl, sonra özümüz qaçacağıq, amma ən çox aynadakı gözlərimizdən.
Bunu anlamayacaqsan bəlkə, amma mən səndə, sən məndə həmişə var olacağıq.

Mənə izah edə bilərsənmi, sevgilim, niyə bu anda sənə sarılıb, yatmaq varkən, ikimiz eyni şəhərdə tək başına yatırıq?
Niyə bu qədər yaralandım? Sən niyə yoxsan, mənə izah edə bilərsənmi?
Hər kəs öz uçurumunun kənarında dayanır, sevgilim. Mən düşməmək üçün sənə uzadıram əlimi.
Ya sən də tut, güc alaraq bir-birimizdən, yox edək bu həyatın yüklərini, ya da burax