, çantasını götürdü və qapıya tərəf getdi. Birlikdə küçəyə çıxdıq...
Qar olduqca səngimişdi. Bu da hərəkəti nisbətən asanlaşdırırdı. Bir daha yeməkxana tərəfə üz tutduq. O, içəri girdi, mən pəncərədən onu izləyirdim. Başımın ağrısı şiddətlənirdi. Özümü çox yorğun hiss edirdim. Ayaq üstə çətinliklə dayanmışdım. Özümə əsəbiləşirdim. Axı niyə işimi atıb, bütün günümü yad qadının arxasınca getməyə sərf etmişdim. Məni bu qadına bağlayan nə idi? Heç bir suala cavab verə bilmirdim.
Hava artıq qaralmışdı. Sirli bir səssizliyə bürünmüşdü şəhər. Tənha bir küçənin ortasında qadının çıxmasını gözləyirdim. Nəhayət, qadın küçəyə çıxdı. Bir an sərt, amma tanış baxışlarla mənə tərəf baxdı. Özümü itirdim. Nə edəcəyimi bilmədim. Elə bildim məndən nə isə soruşacaq. Amma yox. Qarşımda kədərli, həyəcanlı, sakit bir liman kimi ananı gördüm. O, heç nə demədən dönüb getdi. Bu dəfə mən onun arxasınca yox, yanınca irəliləyirdim.
Evinə çatana kimi susduq. İçimdəki qəribə hisslər daha da artırdı. Deyəsən, çatmışdıq. Qapını açıb məndən təəccüblə soruşdu:
— Siz kimsiniz? Niyə məni izləyirsiniz?
Mən əvvəl söz tapa bilmədim. Sonra utana-utana dedim:
— Hava çox soyuqdur, evinizə dəvət etsəydiniz, söhbət edərdik.
— Buyurun.
Səliqəli, kiçik bağçanın içindən keçib, içəri daxil olduq. Qarşımda əlil arabasında oturan qız uşağı gördüm. Aman Allahım, bütün günü bu qızcığaz evdə təkbaşınamı qalmışdı?!
— Sizin qızınızdır?
Qadının gözləri yaşardı, heç nə deyə bilmədi. Susdu. Bu arada diqqətimi divardakı şəkil çəkdi. Təxminən beş yaşlarında bir qızın şəkli idi. Nədənsə, o qızı ilk baxışdan özümə oxşatdım. Eyni göz, qaş, baxış… Bu qız necə də mənə oxşayırdı! Hətta sol yanağında mənim ləkəmdən vardı. Bəlkə, şəkildəki qız elə mənəm? Yox, ola bilməz! Axı bu qadın məni haradan tanıya bilər?
Fikirlərim qarışmışdı. Bilmirdim özümü necə aparım. İstədim qapını açıb, özümü küçəyə atım. Amma bacarmadım, hansı qüvvə isə məni tutub saxlayırdı. Bütün bunlara son qoymalıydım. Özümü ələ aldım. Qadına