razılaşırdılar, nə etmək istəsəm mənim əvəzimə edirdilər. Əslində mənim yaxşılığım üçün edirdilər amma o vaxt mənə qəribə gəlirdi bu. Özümü o qədər aciz hiss edirdimki onların yanında... Sanki heç nəyi özüm edə bilmərəmmiş kimi davranırdılar mənə və mən də artıq buna inanmağa başlayırdım. Amma siz uşaqlarla belə deyildi. Mənə yazığınız gəlmirdi, heç nədə mənə kömək etmirdiz, sizin yanınızda özümü aciz hiss etmirdim, istədiyim hər şeyi edə bilərəmmiş kimi gəlirdi mənə. Həyatımın ən gözəl illəri idi sizinlə keçirdiyim illər. Böyüyəndə sonra heç kəs mənə sizin kimi baxmadı. Heç vaxt heç kəsdən kömək istəməsəmdə, hər şeyi özüm etsəmdə insanların mənə olan baxışını dəyişə bilmədim. Ha haqqlarını yeməyim bircə Gülnarla Nunu...yəni Nilufərin əsla mənə yazığı gəlmədi. Başqa mənə baxan bütün gözlərdə tək bir şey gördüm-mərhəmət!...
Aydının ürəyi ağrıyırdı. Sadəcə inadkar qızcığaz zənn etdiyi Yasəmənin yaşadıqları ona belə ağır gəlirdi. Onsuzda əzab çəkən bir qıza sırf öz qüruruna görə əzab verdiyi üçün özünə nifrət etdi o an. Yumruğunu sıxıb özünə "axmaq" deyə pıçıldadı. Bunu eşidən Yasəmən başını qaldırıb soruşdu:
-Nə?
-Yəni axmaqlar. Onlar çox yox, 2 gün səninlə yaşasalar sənə yox, mənə yazıqları gələr. Sənin kimi inadkar, dediyim dedik, zalım birinə mərhəmətlə baxmaq üçün axmaq olmaq lazımdı. Eh neynək, camaat nə bilsin mən yazıq sənin əlindən nələr çəkirəm-deyib həqiqətən fağır bir görkəm aldı Aydın.
Yasəmən Aydının bu halına ürəkdən gülməyə başladı.
Aydın Yasəmənin gülüşünə baxıb gülümsəyərək düşündü: "Gül, həmişə gül gözəlim. Sənin gözündən bir damla yaş axıdanı öz əllərimlə öldürərəm! Heç kəsə icazə vermərəm səni incitsin, məndən başqa..". Gecə saat 2-yə kimi uşaqlıqlarından, davalarından, xatirələrindən danışıb güldülər. Hər ikisi ilk dəfə bu qədər mehriban, bu qədər səmimi idilər. Oyunlar, inadlaşmalar olmadan sadəcə söhbət edirdilər. Uşaq vaxtıda həmişə dalaşsalarda iki yaxın dost idilər. İndi isə həyat yoldaşı. Böyüdükcə uzaqlaşmışdılar,