, yadlaşmışdılar. Amma Yasəmənin içində elə böyük bir sevgi var idiki uşaqlıq dostuna qarşı, içində hər an onunla bərabər böyüyən sevgi...

Səhər Yasəmən yenə eyni mənzərəylə qarşılaşmaq qorxusuyla mətbəxə yaxınlaşdı. Yenə təəccüblənmişdi, çünki mənzərə dünənkindən tamamilə fərqli idi. Dairəvi masa da doğranmış pendir, yağ, kolbasa, çörək, bir sözlə səhər yeməyi üçün
olan hər şey var idi. Ən təəccüblüsü isə bütün bunların olduqca səliqəli şəkildə doğranıb düzülməsiydi. Yasəmənin masaya hələ uzun müddət təəccüblə baxacağını anlayan Aydın gülümsəyərək dedi:
-Sabahın xeyir həyatım. Hələ çox uzaqdan baxasan?
Yasəmən bilincsizcə masaya yaxınlaşıb Aydına baxıb soruşdu:
-Aydın bunları sən hazırlamısan?
-Hə gözəlim. Nə düşünürsən?
-Nəsə bişirməyə səriştən olmadığını, amma yaxşı doğramaq bacardığını-deyib gülümsədi Yasəmən.
-Of Yasəmən. Səni razı salmaq mümkün deyil.
-Yaxşıda, zarafat etdim. Sağ ol, əziyyət çəkmisən.-deyib uşaq kimi məsumcasına baxdı Aydına.
-Nə? Elə quruca sağ ol? O boyda əziyyət çəkmişəm.
-Aaa bağışlayın Aydın bəy, sifariş etdiyimiz qızıl medal gəlib çıxmayıb. Qalsın gələn dəfəyə.
Aydın gülümsəyərək Yasəmənə lap yaxınlaşıb:
-Eybi yox Yasəmən xanım, indilik medal yerinə bir öpüşü qəbul edə bilərəm- deyib Yasəmənin gözlərinin içinə baxdı.
Yasəmən gülümsəyib başını azca uzadıb Aydının yanağından zərifcə öpdü.
-Yasəmən indi birinci sinif uşaqları belə yanaqdan öpmür, sənsə sənə belə gözəl süfrə hazırlayan ərini yanaqdan öpürsən təkcə. Yaxşı, indilik bununla kifayətlənək-deyib incimiş uşaq kimi çiynini çəkdi Aydın. Sonra Yasəmənin əlindən tutub dedi:
-Sənə bir söz demək istəyirəm Yasəmən.
-Yenə nəsə yandırmısan?
-Nə? Yox...əslində hə, qızartmaq istəyəndə çörəklər yadımdan çıxıb sobada qaldı.
Yasəmən yüngülcə gülüb-Eybi yox-dedi.
-Mən başqa söz deyəcəkdim. Evliliyimiz haqqında...-Yasəmənin tutduğu əlini zərifcə öpüb sözünə dəvam etdi-məni bağışla Yasəmən. Öz qüruruma görə sənin də həyatını məhv etdim. Kim bilir nə