səni görəndə ağzının suyu axacaq. Bax indi əsil qadına oxşayırsan, əvvəl o nə idi evdə qalmış qızlara oxşayırdın lap.
Yasəmən Nilufərin bu sözlərinə gülüb, çantasından aynasını çıxarıb baxdı. Doğurdanda çox dəyişmişdi, gözəlləşmişdi və buna qeyri-iradi sevinirdi. Lakin bu sevinc uzun sürmədi. Telefonuna gələn mesajı açıb oxuduqda bayaqdan gülən üzünə kədər çökdü. Nilufər Yasəmənin birdən kədərlənməsinin gələn mesajdan olduğunu anlayıb telefonu əlindən aldı. Mesajı oxuyub əsəbi şəkildə deyinməyə başladı:
-Əlimə düşsən Leyla sənin o saçlarından tutub sürüyəcəm. Amma yox, sevinmə hələ.
Birdən Yasəmənə dönüb dedi:
-Bizdə ora gedirik!
-Dəli olma Nilu. Biz heç yerə getmirik. Həm gedib neynəyəcəyik? Aydın öz seçimini etdi.
-Yox, getməliyik. O ifritə başa düşməlidiki Aydının yiyəsi var.
Yasəmən gülümsəyib rəfiqəsini sakitləşdirməyə çalışdı:
-Bax Nunu, mən ora gedə bilmərəm. Gedib onlara nə edə bilərəmki? Həm əminəmki orda rahat hərəkət edə bilməyəcəm, bilirsən piləkənlər-filan...-deyib başını asağı saldı.
-Yasəmən orasını düşünmə, gedək.
-Dedimki yox!

Artıq yarım saatdan çox idiki Aydınla Leyla yeməkdəydilər. Leyla nə qədər söhbət etməyə çalışsada Aydın onun sualları həvəssiz cavab verməklə kifayətlənib yeməyini yeyirdi.
Leyla bu soyuqluqdan bezib qəzəblə ətrafa baxanda gördüyü menzərədən gülümsəyib:
-Aydın ora bax, utanmadan bura gəlib-deyib əliylə uzaqda olmayan masanı göstərdi.
Aydın Leylanın göstərdiyi tərəfə baxanda əlil arabasında Yasəmən bənzəyən bir qadın gördü. Bu oxşarlıqdan təəccüblənsədə- "yox, mənim Yasəmənim daha gözəldi"-deyə düşünüb gülümsədi. Gözlərini yumub "mənim Yasəmənim"-deyə pıçıldadı
"mənim Yasəmənim"... Bu cümlə xoşuna gəlmiş kimi düşünməyə dəvam edirdi-"Yasəmənim...Yasəmənim...Yasəmən!"-birdən gözlərini açıb o masaya yenə baxdı. Hissiyyatı onu aldatmamışdı, həqiqətəndə ordaki Yasəmən idi, yanındakıda Nilufər. Amma çox dəyişilmişdi, az qala tanımayacaqdı.

-Super Nilu, sənin ağlına uyduq gəldik. İndi nə olacaq?