n uzaqlaşmasından sevinərək Yasəmənə baxıb dedi:
-İnana bilmirəm ki, qarşımdasan. Çox dəyişilmisən, daha da gözəlləşmisən...
-Hə, ola bilər. Həm də evlənmişəm- deyib əlini qaldırıb üzüyünü göstərdi Yasəmən.
Eldar bir anlıq duruxub qalsada, sonra Yasəmənin əlini tutub dedi:
-Yasəmən sənə bir söz deməliyəm..
-Eldar burax əlimi.
-Yasəmən axı mən...-onun sözünü yarıda kəsən çiyninə toxunan əl oldu. Başını çevirdikdə qəzəblə ona baxan Aydını gördü:
-Eşitmirsən?! Deyir burax əlimi!
-Sənə nə?!
-Deyirəm burax, yoxsa pis olar!
Eldar ayağa qalxıb Aydının gözlərinə baxıb soruşdu:
-Nə olar?
-Bax bu olar-deyib bir yumruqla Eldarı yerə sərib üstünə çıxaraq durmadan yumruqlamağa başladı Aydın.
Yasəmən Aydının sözləriylə dayandırmağa çalışsada faydası yox idi. Sonunda ofisantlar gəlib güclə Aydını qaldırdılar, artıq güclə nəfəs alan Eldarı sürüyərək restorandan
çığartdılar. Artıq ofisantların qollarında qurtulmuş Aydın qəzəblə Yasəmənə baxıb soruşdu:
-Xoşuna gəldi?!
Yasəmən "əslində xoşuma gəldi"-deyə düşünsədə:
-Yox! Vacib idi onu döymən? Dəli olmusan?- deyib əsəbi şəkildə gözlərini süzdürdü.
-Hə, dəli olmuşam! Əcəb edib döymüşəm, yoxsa gəlib o axmağa sənin əlini tutduğu üçün təşəkkür etməliydim? Həm sən məndən icazəsiz bura niyə gəlmisən?
-Pah, hələ bir icazə almalıydım? Sən məndən icazə almışdın?
-Hə, icazə almalıydın! Mən ərin deyiləm? Sən necə bir oğlanla burda ola bilirsən?!
Yasəmən bu sözdən biraz tutulsada, özünü tez toplayıb dedi:
-Mən bura Nilufərlə gəlmişdim, həm mənə hirslənəcəyinə özünə bax. Sən də bura əsgərlik yoldaşınla gəlməmisən- deyib əliylə biraz uzaqda dayanıb təəccüblü baxışlarla onlara baxan Leylanı göstərdi.
Aydın bir anlıq nə deyəcəyini bilmədi. Səhv etdiyini özüdə anlayırdı. Amma Eldarın Yasəmənin əlini tutmağına elə qəzəblənmişdiki, özünün haqsız olması vecinə belə deyildi.
-O düşündüyü kimi deyil, biz sadəcə dost kimi gəlmişdik. Amma
o oğlan əlini heçdə dost kimi tutmamışdı!
-A eləmi? Demək səhərdə