arxasında çarpazlayıb yatağına uzanmışdı. Üzündə biraz əsəbi, biraz da istədiyini ala bilməmiş uşaq ifadəsi var idi. Artıq ikinci dəfə idiki Yasəmənin otağından öz otağına qovulurdu. Özünə etiraf etməsə də hiss edirdiki Yasəməndə onu çəkən nəsə var. Bu çəkim onların arasında buzdan dağ yaradan qürurunu yavaş-yavaş əridirdi. Bilirdiki bir gün mütləq Yasəmənə təslim olacaq, amma nədənsə bu fikir onu qorxutmaq əvəzinə sevindirirdi. Amma hələlik məcara dəvam edir...

Səhər Yasəmən
mətbəxə keçdikdə Aydının küskün üz ifadəsiylə çay içdiyini gördü. Ürəyində onun bu şirin halına gülsədə, üzdə tamamilə ciddi görünüb masaya yaxınlaşaraq dedi:
-Sabahın xeyir.
-Sənində...
-Axşam necə yatdın?
Aydın Yasəmənin bu sualına qarşılıq üzünə baxdıqda gizlətməyə çalışdığını sezdi. Kinayə ilə gülümsəyərək dedi:
-Mışıl-mışıl. Həyatımda heç belə rahat yatmamışdım.
Yasəmən "Hə, üzündən görünür."-düşünüb gülümsəyərək dedi:
-Buna sevindim. Mən də çox rahat yatmışam.
Aydın Yasəmənə biraz əsəbi baxışlarla baxıb üzünü çevirdi. Yasəmən isə Aydının bu halına için-için gülürdü.
Hər ikisi də sustuğu üçün ortalığa cansıxıcı sükut çökmüşdü. İkisi də bir-birləriylə danışmaq istəyirdi, lakin bu səssizliyi birinci pozmağa cürətləri çatmırdı. Sadəcə arada bir-birlərinə gizlicə baxmaqla kifayətlənirdilər. Bu sakitliyi Yasəmənin telefonuna gələn mesajın səsi pozdu. Keçən dəfədən gözü qorxan Aydın qaşlarını çataraq soruşdu:
-Kimdəndi? Nə mesajıdı?
Yasəmən çiynini çəkib telefonuna baxıb:
-MMS-di. Gülnar göndərib- deyib
mesaji açdı. Gördüyü şeyə çox sevindiyindən üzündə böyük bir təbəssüm yarandı.
Aydın böyük maraqla Yasəmənə baxaraq nə olduğunu anlamağa çalışırdıkı birdən onun həyacandan cingildəyən səsindən diksindi:
-Ayallax! Yiyərəm mən bunu. Xalasının gülü, çiçəyi- Yasəmən bu cür sevinc nidaları atarkən Aydının ona maraq və təəccüblə baxdığını görüb açıqlama ehtiyacı duydu:
-Gülnar oğlunun şəklini göndərib. Elə şirindiki.
Aydın gülümsəyib:
-Siz qızlar balaca uşaq