çalışırdı. Sonunda güclə özünü toplayıb az qala pıçıltıyla dedi:
-Əlbətdə. Subaylıq sultanlıqdı...
Dediyi anda peşman olmuşdu. Özünü Yasəmənə xəyanət etmiş kimi hiss edirdi. Amma artıq gec idi, ilk yalan deyilmişdi.... Ondan sonra son 15 gündə demək olarki hər gün Xəyalə ilə
görüşürdülər. Kinoya, kafelərə, diskolara, müxtəlif əyləncə məkanlarına gedir, iki "dost" kimi əylənirdilər. Aydın hər evdən çıxanda Yasəmənə bahənələr uydururdu və onun buna inanmadığını bilirdi. Artıq bu çox sıxırdı Aydını. Qurtulmaq istəyirdi bu yalandan və bu gün qurtulacaqdı. Əvvəlcə indi gedəcəyi görüşdə Xəyaləyə hər şeyi danışacaq, sonra evə gəlib onsuzda çox şeyi anlamış Yasəmənə danışacaqdı olanları. Bitəcəkdi bu gün...

Aydın bu fikirlərlə dərindən nəfəs alıb maşını işə saldı. Sözləşdikləri kiçik çay evinə çatıb maşından endikdə Xəyalənin az irəlidəki masada əyləşib ona əl elədiyini gördü. Gözlərini bir anlıq yumub dərindən nəfəs alıb ona tərəf getdi. Salamlaşıb əyləşdikdən sonra sözə başladı:
-Xəyalə sənə bir şey etiraf etməliyəm...
Xəyalə onun sözünü kəsib:
-Nə deyəcəyini bilirəm. Bu "dostluq" oyunu səni də sıxdı hə? -deyib sevinclə gülümsədi.
Aydın nə demək istədiyini anlayıb tələsik dedi:
-Əslində hə, amma sənin düşündüyün kimi deyil. Xəyalə mən evliyəm və inan bunu səndən gizlətməyi
heç istəməzdim. Mənə nə oldu bilmirəm, səni aldatdığıma çox peşmanam. Məncə bu dostluğu bitirək.
Xəyalə qəzəbdən titrəyirdi. Belə olacağını heç gözləmirdi. Əliylə alnını tutub:
-Aydın mənə ordan su ala bilərsən?-deyib digər əliylə yaxınlıqdaki kiçik dükkanı göstərdi. Aydın peşmanlıq və utanc dolu ifadəylə ona baxıb "yaxşı" mənasında başını yelləyib getdi. 5 dəqiqə sonra əlində su geri qayıdıb ona verərək təlaşla dedi:
-Yaxşısan Xəyalə? Səndən çox, çox üzr istəyirəm.
Xəyalə şüşədəki sudan bir qurtum içib Aydına baxıb:
-Bəs niyə mənlə görüşürdün? Dost idik güya? "Qızla oğlandan əsla dost olmaz" deyən sən deyildin? Heç olmasa mənə səbəbin de.-deyib başını aşağı saldı.