Aydın halsız halda oturacağa əyləşib sözə başladı:
-Mən təxminən 3 ay bundan qabaq evlənmişəm. Arvadım...yəni Yasəmən əlildi, yeriyə bilmir. Əslində çox gözəl, ağıllı, yaxşı qızdı. Amma onunla çox şey edə bilmirik. Səninlə kinoya, diskoya, restoranlara getdik, saatlarca parklarda gəzdik. Amma onunla olmur. Bilirəm bu onun günahı deyil, amma yeriməsini çox istərdim... Səninlə rastlaşanda əvvəlki əyləncəli həyatım yadıma düşdü, o günlərim üçün darıxdığımı anladım. Evləndiyimi deyə bilmədim, çünki evləndiyimi hələ özümdə qəbul edə bilməmişdim. Səninlə gözəl günlər keçirdim, amma mən Yasəmənə bunu edə bilmə...-Aydının sözünü eşitdiyi hıçqırıq səsi kəsdi. Sanki kimsə səssizcə ağlayırdı. Anladıki ağlayan Xəyalədi. Başını qaldırıb Xəyaləyə baxdıqda isə təəccübdən donub qaldı
Aydın başını qaldırıb Xəyaləyə baxdıqda isə təəccübdən donub qaldı, çünki o ağlamırdı, əksinə sevinclə gülümsəyirdi. Aydın Xəyalənin niyə gülümsədiyini anlamağa çalışırdıki, yenə hıçqırıq səsi eşitdi. Bu səs masanın üstündə olan telefondan gəlirdi. Xəyalə Aydının telefona baxdığını görüb götürmək istəsə də, Aydın ondan cəld tərpənib telefonu götürdü. Ekrana baxdıqda bir zəngin dəvam etdiyini gördü və nömrə...

10 DƏQİQƏ ƏVVƏL:
Xəyalə:
-Aydın mənə ordan su ala bilərsən?-deyib digər əliylə yaxınlıqdaki kiçik dükkanı göstərdi. Aydın getdiyi anda telefonunu çıxarıb 3gün əvvəl Aydının telefonundan gizlicə götürdüyü nömrəyə zəng etdi. Yasəmən cavab verdi:
-Alo.
-Yasəmənsiz?
-Bəli, siz kimsiz?
-Mən sizinçün heç kim. Əriniz üçün kim olduğumu anlamaq istəyirsizsə sakitcə indi eşidəcəklərinizə qulaq asın.
-Nə? Heç nə başa düşmədim.
-Başa düşməyiniz lazım deyil, sadəcə səssizcə qulaq asın-deyib telefonu "mikrofon" rejiminə qoşub üzü üstə masaya qoydu...
Aydın nömrəni gördüyü anda tanımışdı. Bu onun "Gözəlim" deyə qeyd etdiyi nömrə-Yasəmənin nömrəsi idi. Sakitcə telefonu qulağına aparıb pıçıldadı:
-Yasəmənim...

Yasəmən sakitcə Aydının dediklərini dinləyirdi. Amma axırda özünü