nü saxlaya bilməyib ağlamağa başladı. Qəlbi elə qırılmışdı ki... Bütün bunları bitirmək istəyirdi. Aydının "Yasəmənim" sözünü eşidib, onun telefonda olduğunu anlayıb özünü toplayaraq son sözlərini demək istədi. Yetərincə incidilmişdi və bundan bezmişdi artıq. Dərindən nəfəs alıb özündən əmin şəkildə sözə başladı:
-Bağışla Aydın.
-Nə?
-Əvvəlki həyatını əlindən aldığım üçün məni bağışla və narahat olma, həyatını sənə qaytarıram. Mən beləyəm və ömrümün sonuna kimi belə olacam. Bizimki bir oyun idi və bu oyun da artıq bitdi! Sən öz həyatını yaşa, mən də öz həyatımı. Əlvida-deyib telefonu söndürdü.

Aydın eşitdiklərinin təsirindən çıxa bilmirdi. Beynində durmadan bu fikir səslənirdi: "mən onu itirdim...". Bu
cümlədən dəhşətə gəlirdi sanki. Ruhsuz halda üzünü çevirdikdə Xəyalənin hələ də sevinclə gülümsədiyini görüb pıçıldadı:
-Öldürəcəm səni...
Xəyalə:
-Nə?-deyib təəccüblə Aydına baxdı.
Aydın bədəni saran qəzəblə ayağa qalxıb bağırdı:
-Öldürəcəm səni! Sənə görə Yasəməni itirdim mən!
-Aydın sən nə danışırsan? Mən səni ondan xilas etdim.
-Nə xilas? Sən məni sevdiyim qızdan ayırdın!
Xəyalə:
-Nə sevgi Aydın? Sən onu sevmirsən, sevə bilməzsən. Mən səni bir ömürü əlil bir qızla keçirtməkdən xilas etdim. O qız elə qürursuzduki, onu sevməyənlə evlənib. Uşaq məsələsini öyrənəndən sonra belə zəli kimi sənə yapışıb qaldı.
Aydın əsəbdən əli titrəyərək Xəyaləyə yaxınlaşdı. Əliylə boğazından yapışıb bütün gücüylə sıxıb pıçıldadı:
-Əgər Yasəməni həmişəlik itirsəm, cəhənnəmin dibində də olsan tapıb səni öldürərəm! Mən onu sevirəm! Hər kəsdən, hər şeydən çox sevirəm. O yanımda olmasa yaşaya bilmərəm. Onsuz nə özüm yaşayaram, nə də onu məndən ayıranları yaşadaram!
Xəyalə az qala
Xəyalə az qala boğulacaqdı. Aydının itələməyə çalışsada gücü çatmırdı. Artıq Aydının onu öldürəcəyindən qorxmağa başlayırdı, son gücünü
toplayıb çətinliklə dedi:
-Aydı..Aydın boğul..uram...
Aydın son dəfə boyununu sıxıb əlini boşaldıb:
-ALLAHa yalvarki Yasəmən məni