bağışlasın, yoxsa əlimdən qurtula bilməzsən!-deyib Xəyaləni itələdi.
Aydın saatlardır həmin parkda gəzirdi. Heç nə hiss etmirdi, nə getdikcə güclənən yağışı, nə də soyuq küləyi. Sadəcə düşünürdü... Rənanı göndərən "Nailə" elə Xəyalənin özü idi, o da onun tələsinə düşmüşdü. Əslində özü bilə-bilə o "tələ"yə düşmüşdü. Aydını məhv edən də bu idi. İnsanın sevdiyini öz günahı ucbatından itirməsi çox ağırdı. Sevdiyi...ilk dəfə idi Yasəməni sevdiyini etiraf edirdi, amma bu etirafı Yasəmənin əlini tutub gözlərinə baxaraq etmək əvəzinə, həyatını məhv edən qıza demişdi. Tanıyırdı Yasəməni...öz Yasəmənini, əgər o "əlvida" dedisə, hər şey bitdi deməkdi. Amma bitməsini heç istəmirdi Aydın, niyə də istəsinki?. Xoşbəxt idi, ona toxunmasa da, həmişə dalaşsalarda Yasəmənin onun olması bəs edirdi Aydına. Bütün həyatını sadəcə Yasəmənin gözlərinə baxaraq
keçirə bilərdi. Hissləri belə idi, bəs əməlləri? Axmaq qüruru, nəfsi, ağılsızlığı onun hər şeyini əlindən almışdı, daha doğrusu onun hərşeyi olan Yasəməni ondan almışdı. Nifrət edirdi özünə... Yasəmənin gözündə bir damla yaş görəndə belə ölərkən, onu ağlatmışdı. Özünü necə bağışladacağını bilmirdi, tək bildiyi Yasəməni geri qaytarmasa əsla xoşbəxt olmayacağı idi. Amma o xoşbəxt olmaq istəyirdi. Başqasıyla yox, sadəcə sevdiyiylə-Yasəmənlə...

Aydın gecə saat 1-də evə gəldi. Bir anlıq qapının ağzında dayanıb evə baxdı, gözlədiyi kimi Yasəmənin getdiyini hiss etdi. Acı-acı gülümsəyərək əlindəki şüşədəki içkidən bir qurtum içdi. Asta addımlarla Yasəmənin otağına tərəf getdi. Otağa girib, daha da irəli getməyə cəsarət etmədən divara söykəndi. İçkidən biraz daha içib öz-özünə danışmağa başladı:
-Hə Aydın, bu otağa üçüncü dəfədi gəlirsən. İkisində öz günahın ucbatından qovuldun, indi isə ömrünün sonuna kimi bu otaqda qala bilərsən-deyib qəh-qəhələrlə güldü, birdən gülməyini kəsib dəvam etdi:
-Ömrünün sonuna kimi tənha, Yasəmənsiz qal burda. Çünki sən Yasəmənə layiq olmayan əclafın birisən! Amma onsuz yaşaya