buketi ona uzadaraq dedi:
-Sənin qədər gözəl olmasa da sənin üçündü.
Yasəmən əlini uzadıb buketdi tutdu. Aydın buraxdığı anda, bilərək buketi yerə salıb süni təəssüflə başını yelləyib:
-Bilmədən oldu, heyif. Amma yerdəki parketə çox yaraşır, elə orda qalsın-deyib kinayəylə gülümsəyərək Aydına baxdı.
Aydın Yasəmənin bu hərəkətindən biraz tutulsada zorla gülümsəyərək:
-Necə istəyirsənsə gözəlim.-deyib dərindən nəfəs alıb dəvam etdi:
-Yasəmən mən üzr istəyirəm bağışla məni. İnan hər şey Xəyalənin planı imiş. Bilirsən Rənanı da o göndəribmiş. Boynuma alıram, mən böyük səhv elədim və çox peşmanam. Amma əmin ol onunla aramızda heç nə olmayıb, heç əlini belə tutmamışam. Məni bağışla, qayıdaq evimizə. Söz hər şey yaxşı olacaq, əsil ailə kimi olacayıq. Həm mən səni...

Aydının sözünü bayaqdan ona boş nəzərlərlə baxan Yasəmən kəsdi:
-Yanılırsan Aydın, biz əsla əsil ailə olmayacağıq, əsla... Problem sənin o qızla nə yaşaman deyil, problem sənsən. Daha doğrusu problem bizim uşaqcasına əməllərimizdi. Evlənməyimiz xətaydı və buna dəvam etməyin ancaq ikimizə zərəri olacaq.

Aydın Yasəmənin bu qətiyyətindən biraz çəkinsə də, "yox gözəlim, səni bu qədər sevərkən itirə bilmərəm"-düşünüb:
-Sənə elə gəlir. Mən evlənməyimizə peşman deyiləm və əsla peşman olmayacam-deyib gülümsədi.
Yasəmən:
-Necə peşman olduğunuzu özünüz dünən etiraf etmişdiniz Aydın bəy. Həm bizim evliliyimiz onsuzda oyun idi-deyib kinayəylə gülümsədi.
-Nə oyun? Halımıza bax normal ər- arvadlar kimi dalaşırıq.
Yasəmən:
-Pah, bizim nəyimiz normal olduki, evliliyimizdə normal olsun-deyib gözlərini süzdürdü.

Aydın heç nə demədən əlini uzadıb Yasəmənin əlini tutdu. Yasəmən çəkməyə çalışsa da buraxmadan onun gözlərinə baxıb insanın ruhunu oxşayan səs tonu ilə danışmağa başladı:
-Bir evliliyi əsl edən nədi bilirsən gözəlim? Sevgi... Mən səni sevirəm, deməli evliyimiz artıq bir oyun deyil...

Yasəmən eşitdiklərinə inana bilmirdi. Aydın onu sevirdi? İllərdir eşitməyi arzuladığı