ə gözəl idiki... Sonunda özünə gələn Nilufər pıçıldadı:
-Jasmin Aydının niyə indiyə kimi bu qədər çox sevgilisi olduğunu anladım. Biraz axmaq-filandı amma romantikadan başı çıxır.
Yasəmən üzünü çevirib vecsiz nəzərlə rəfiqəsinə baxıb, başını yellədi. Telefonunu çıxarıb Aydına zəng etdi.

Aydın telefonuna gələn zəngin Yasəməndən olduğunu görüb, qalib gəlmiş kimi gülümsəyərək telefonu açdı:
-Xoşuna gəldi gözəlim?
-Mənim şeirimlə, mənə serenad oxuman?
-Neynim, çox gözəl şeirdi, mən əsla beləsini yaza bilməzdim. Həm bəzi yerlərini dəyişdirmişəm, sən "deyəmmədim" yazmışdın. Yasəmən bağışladın məni?
-Anlamırsan hə Aydın? Sənin sözlərin məni incitmədi, ayıltdı. Sən məni belə qəbul etmək istəmədin və ya edə bilmədin. Bu nə o qızla, nə də senin sevginə inanmağımla bağlı deyil, bu mənim özümə olan hörmətimdən yaranan problemdi. Mən bir ömürü səninlə "görəsən o məndən utanır? Peşman deyilki? Bezməyibki?" suallarından əziyyət çəkərək yaşaya bilmərəm. Yəni sən nə etsəndə, artıq biz əsla bir yerdə ola bilmərik. Məni anlamağa çalış. Mən səni bağışlamışam, sən məni bağışla...
Aydın eşitdiyi sözlərdən donub qalmışdı. Əslində hər şeyin düşündüyündən daha ciddi olduğunu anladı. Yasəmənin sadəcə qısqanclıqdan, ona xəyanət edildiyini düşündüyündən belə etdiyini zənn edirdi, amma Yasəmənin incikliyi daha dərin imiş. Bir anlıq nə deyəcəyini bilmədi. Düşündü: "bir ömür Yasəmənlə keçirsəm peşman olmaramki? Yasəmənsiz keçən hər saniyəmə peşmankən, onla keçən günlərimə peşman olmaq..."-bu fikirdən gülümsəyib danışmağa başladı:
-Yasəmən incimə amma, sən biraz səfehsən.
-Nə?!
-Qulaq as gözəlim, mən səni sevirəm. Əgər Aydın
Məmmədov birini sevərsə, aldığı hər nəfəsdə artan bir sevgiylə sevər, onun gözlərinə bir dəfə baxmaq üçün ömrünün qalanını fəda edəcək qədər sevər, bir nəfəs qədər yaxınkən toxunmağa qıymayacaq qədər sevər və bir dəfə sevərsə ömrünün sonuna qədər sevər. Bu sözlərimdən sonra belə səninlə həyatımı keçirəcəyimə peşman olacağımı düşünürsənsə biraz yox,