çox səfehsən.
-Özünsən səfeh!

Yasəmən son sözlərini deyib telefonu söndürdü. Əslində eşitdikləri çox xoşuna gəlmişdi. İçində ümid qığılcımları yandığını hiss edirdi. Özüdə bilmədən gülümsəyərək "axmaq..."-deyə pıçıldadı.

Aydın gülümsəyərək son dəfə Yasəmənə baxıb:
-Səndən əl çəkməyəcəm gözəlim. Məndən əsla qurtula bilməzsən-qışqırıb asta adımlarla küçənin sonunadaki maşınına tərəf getməyə başladı.

Yasəmən heyran gözlərlə onun arxasınca baxırdıki Nilufərin səsi onu ayıltdı:
-Jasmin özünə gəl. O getdi.
Yasəmən bu sözlərdən biraz utanıb, sanki heç nə anlamamış kimi Nilufərə baxıb:
-Mən onun arxasınca baxmırdımki, sadəcə küçəniz mənə maraqlı gəldi-deyib çiynini çəkdi.
Nilufər gülümsəyərək rəfiqəsinə baxıb:
-Hı hı, inandım. Mənə də gəlmə da. Etiraf edim çox şirin hərəkət etdi, bağışlayasan onu?
Yasəmənin bayaqdan sevinclə gülümsəyən üzünə birdən kədər çökdü:
-Yox. Nunu indi belə davranır, bəs 5 il, 10 il sonra? Aydını sən də tanıyırsan, yenə məndə olmayanları başqa qadında axtarmayacağına söz verə bilərsən?-deyib kövrəlmiş halda Nilufərə baxdı.
Nilufər biraz düşünüb, pıçıltıyla dedi:
-Bilmirəm Jasmin, bilmirəm. Amma əgər o Aydınçik səni uğrunda mübarizəyə dəvam etsə, söz verə bilərəm.
Yasəmən kədərlə gülümsəyib:
-Aydının bu mübarizəsinin çox dəvam edəcəyini zənn etmirəm, amma istərdim...-deyib yanağından süzülən bir damla yaşı sildi..
Bəzən ağlımızla ürəyimiz arasında seçim etməli oluruq. Bəs hansı seçimin doğru olacağını hardan bilək? Ağlımızmı bizi xoşbəxt edir, yoxsa ürəyimiz? Nə qədər gülünc olsa da, cavab: heç biri! Əgər ağlımızı dinləsək bir ömür ürəyimizi dinləmədiyimizə peşman olacayıq, yox əgər ürəyimizin dediyini etsək bir ömür ağlımız bizə yalnış etdiyimizi söyləyəcək... Yasəmən də bu iki seçimin arasında qalmışdı və o da hansı seçimi etsə mütləq peşman olacağını bilirdi. Bir dəfə alçaldılmışdı, ikinci dəfə alçaldılmaq istəmirdi, amma Aydını da çox sevirdi. Sadəcə inamını itirmişdi. Aydının sözlərini eşitdikdə içində