əlində gül Yasəməni görmək üçün gəlib onu həyətdə gördükdə bayaqdan onu gizlicə izləyən Aydın qəzəb, qısqanclıq və ümid qarışıq hisslərlə Yasəmənin cavabını gözləyirdi...
Yasəmən vecsiz gözlərlə Eldara baxırdı. Onun dediyi sözləri anlamağa çalışırdı. Birdən Nilufərlə Eldarın təəccüblü baxışlarına məhəl qoymadan gülməyə başladı. Sonunda özünə gəlib, hələ də arada gülərək dedi:
-İndi güya sən məni sevirsən?
Eldar Yasəmənin bu reaksiyasından təəccüblənmiş halda kəkələyərək dedi:
-Hə..hə. Həm...həmdə çox sevirəm...
Yasəmən birdən ciddi üz ifadəsi alıb dedi:
-Bu sevgi deyil. Sevgi belə olmaz. Senin güya ki, məni sevdiyini hamı-mən, ailəm, sənin ailən, dostlarımız bilirdi. Bəs mənə niyə əvvəllər etiraf etmirdin? Çünki sevginin arxasında dura bilməzdin. İndi də "sən yeriyəndən sonra" deyirsən, yəni mənim yeriməyim sənə bu qədər vacibdi? Məncə sevgi sadəcə sevdiyinin nəfəsini yanında hiss edərək bir ömür yaşaya bilməkdir. Bir qüsuruma görə mənə olan "sevginin" arxasında dayanmadın əsla. Aydının məni əsla sevməyəcəyini deyirsən. O sevməsədə çəkinmədən mənimlə evləndi, sən güya sevərkən buna cəsarət etmədin. Onun gözünün həmişə başqalarında
olduğunu dedin, o biraz şorgözdə olsa əsla evli qadına göz dikməzdi sənin kimi. Əgər sənin sevgin budursa mən sənin kimi bir "sevən" yerinə, Aydın kimi "sevməyən"lə evlənməyimə sevinirəm.
Yasəmən bu sözləri deyib əsəbi halda üzünü yana çevirdi. Qucağına bir dəstə qızılgül qoyulduğunu hiss edib, qabağa baxdıqda Aydının Eldarın yaxasından tutub güclü bir yumruq ilişdirdiyini gördü.
Aydın durmadan yumruqlayırdı Eldarı. Heç bir söz demədən sadəcə vururdu, əslində sözə ehtiyac yox idi, hər ikisi niyə dalaşdıqlarını bilirdi. Artıq heç bir müqavimət göstərə bilməyən Eldar, ağzı-burnu qan içində yerə yıxılmışdı. Bundan qorxan Nilufər Yasəmənə yaxınlaşıb dedi:
-Jasmin nəsə eləməliyik, öldürəcək onu.
Yasəmənidə qorxudurdu Aydının bu halı, lakin içinə dolan qəribə qürur hissiylə seyr edirdi onu. Nilufərin sözlərindən