mənim arvadımdı.
-Bıy. Sən bayaqdan öz arvadına yalvarırdın? Kül başına, cılız şeydi, vur qoltuğuva apar evinədə.
Aydın Yasəmənə baxıb:
-Niyə bu fikir mənim ağlıma gəlməyib. Boş yerə bu qədər əziyyət çəkdim-deyib Yasəmənin ona qəzəblə baxdığını görüb əlavə etdi:
-Amma gözəl arvadımın nazıyla oynamaq mənə daha xoşdu.
Yasəmən gülümsəyib dedi:
-Yaxşı, sən get, birazda burda qalsan bizi döyəcəklər.
-Mən sənsiz heç yerə getmirəm.
-Get, mən sabah əşyalarımı yığıb gələcəm.
Aydın uşaq şıltaqlığı ilə:
-Sən indi gəlsən, əşyaların sonra gələr.
-Bəsdi Aydın, uşaqlıq eləmə, get.
Aydın könülsüzcə ayağa qalxıb, Yasəməni öpmək üçün əyilirdiki nənənin hələ də zəhmlə ona baxdığını görüb sadəcə yanağından öpdü. Gedərkən ətraflarındaki insanları öz kəskin baxışlarıyla qovmağı unutmadı...

2 SAAT SONRA:
Yasəmənlə Nilufər hələ də milli parkda söhbət edirdilər. Getdikcə havanın qaraldığını görüb Nilufər dedi:
-Jasmin bəlkə gedək? Həm əşyalarını yığmalıyıq.
Yasəmən "yaxşı" mənasında başını yellədi. İkisi yola tərəf gedirdilərki Nilufərin telefonuna zəng gəldi. Yasəmən zəngin kimdən gəldiyini anlayıb mənalı şəkildə ona baxıb:
-Yaxşı, biraz o tərəfdə danışa bilərsən-deyib gülümsədi.
Nilufər utancdan qızarıb:
-Jasmin gözlə, 5 dəqiqəyə gəlirəm-deyib telefonu açıb uzaqlaşdı.
Yasəmən yolun digər tərəfindəki maşınına baxıb, Nilufəri maşında gözləməyi qərara alıb yolu keçmək istədi, amma
yolun ortasında təkəri çökəkliyə ilişdi. Çıxmağa çalışırdı, amma o qədərdə qorxmurdu. Onsuzda park yolundan maşınlar aşağı sürətlə keçirdilər və artıq 5-6 avtomobil yanından zərərsiz keçmişdi...

Aydın evə gəlib, bir başa Yasəmənin otağına getdi. Sevinclə yatağa üzanıb pıçıldadı:
-Sənsiz keçəcək son gecə gözəlim...
Birdən gözünə tumbanın üstündə duran dəftər sataşdı. Əlinə alıb vərəqləməyə başladı. Bu Yasəmənin şeir dəftəri idi və Aydın ondaki bütün şeirləri oxumuşdu. Hətda birini Yasəmənə mahnı kimi oxumuşdu. Bu fikirlərlə dəftəri vərəqlədikdə diqqətini son