n səhifədə olan adsız bir şeir çəkdi:

Bağışla məni sevgilim, uzaqdayam.
Buraxıb getdim sənin əllərini.
Keşkə bu an yanında ola bilsəm,
Silə bilsəm yaş axan gözlərini.

Sən idin mənim qoruyucu mələyim,
İlk sevgim, tək sevgim və son nəfəsim.
Amma unutma bunu əsla sevgilim,
Mən sonsuzadək olacam sənin.

Gəlmə daha hər gün məni görməyə,
Görməyim kədərini, eşitməyim ahlarını.
Niyə unutmursan axı məni sevgilim?
Göz yaşların yandırır soyuq məzarım...
Aydın oxuduğu şeirdən təsirlənib dəftəri örtüb, içinə dolan səbəbini bilmədiyi kədərdən qurtulmağa çalışdı.

Yasəmən yolun ortasında çökəkdən qurtulmağa çalışırdı. Tək bacarmayacağını anlayıb Nilufəri gözləməyə başladı. Hələ də qorxmurdu. Avtomobillər yanından yavaşca keçirdi. Lakin birdən siqnal səsinə diksini yana baxdıqda son sürətlə üstünə gələn maşını gördü. Avtomobil böyük sürətlə getdiyi üçün nə dayandıra, nə cəld dönüş edə bilirdi sürücü, əlindən sadəcə siqnal vermək gəlirdi. Yasəmən çökəkdən vaxtında çıxa bilməyəcəyini anladığı üçün sehirlənmiş kimi ruhsuzca üstünə gələn maşına baxırdı. Sadəcə gözlərini yumdu...son gördüyü avtomobilin işıqları...son eşitdiyi güclü zərbə səsi...son sözü: ALLAHım indi yox...
Həyatımız bir qaçış yarışına bənzəyir. Durmadan qaçarıq finish'e-arzularımıza doğru. Lakin nə qədər qaçsaq da yarışın sonu gəlməz. Hər yeni arzu finish xəttini bizdən daha da uzaqlaşdırır. Ən dəhşəlisi bilirsiz nədir? Yorulmaq...

Aydın yorulmuşdu... Həyatdan, əlində zənn etdiyini itirməkdən, sevgisinə yaxınlaşdığını sanarkən ondan daha da uzaqlaşmaqdan...
Bir yuxu kimi gəlirdi ona...gecə yarısı gələn zəng...Nilufərin ağlayaraq dediyi sözlər...maşını dəli kimi sürüb xəstəxanaya gəlməsi. İndi isə xəstəxana dəhlizində reanimasiya şöbəsinə tərəf gedirdi. Həyatında ilk dəfə bu qədər çox qorxurdu. Qapının qarşısında Nilufərin yerə çöküb ağladığını gördü. Nə edəcəyini bilmədən divara söykənib gözlərini boşluğa dikdi. Nə edə bilərdiki? Sevdiyi qapının arxasında ölümlə mübarizə