. Birdən kiminsə içəri girdiyini hiss etdi. Bir qoca qarşısında sübh namazı qılmağa başladı. Namazı bitirdikdən sonra sevinclə şükr edirdi durmadan. Birdən arxaya çevrilib ona bayaqdan təəccüblə baxan Aydına baxıb
gülümsəyərək dedi:
-Cavan oğlan nə olub?
Aydın təəccübdən çıxıb:
-Mən...mən dua etməyə gəlmişəm-deyib gözlərini yerə dikdi.
Qoca:
-Belə dua edilməz oğlum.
-Bəs necə? Mən nəyi düzgün etmirəm?
-Əgər dua edəcəksənsə bir düşün. Doğurdan dua etməyə dəyər? Sənin yaşındakılar çoxu pul, maşın, var-dövlət kimi fani şeylər üçün dua edir. Dua ALLAHdan nə isə xahiş etməkdi. Aləmlərin Rəbbindən elə boş şeylər istəmək düzgündü səncə?
Aydın başını qaldırıb qocanın üzünə gülümsəyərək baxıb dedi:
-Mənim var-dövlətə ehtiyacım yoxdur. Mən həyatım üçün dua edirəm.
Qoca təəssüflə başını yelləyib:
-Bağışla oğlum. Nəsə xəstəliyin var?- deyib diqqətlə Aydına baxdı.
Aydın əlini ürəyinin üstünə qoyub:
-Var dayı. Ürək xəstəliyim var. Bu gün axşam ya bir ömür xoşbəxt yaşayacam, ya da öləcəm-deyib acı-acı gülümsədi.
Qoca biraz düşünüb:
-Oğlum bəzən insan yad adama, doğmasından daha rahat dərdini danışır. Sən də danış dərdini. Dərmanı məndə olmaz bəlkə, amma bura ALLAHın evidi, Yaradan mütləq eşidər səni-deyib gülümsədi.
Aydın biraz tərəddüt etsədə, özünü toplayıb Yasəmənlə olanları danışmağa başladı. Danışdıqca Yasəməni nə qədər çox sevdiyini anlayırdı. Danışıb bitirdikdən sonra çarəsizcə qocanın üzünə baxdı.
Qoca Aydının üzünə gülümsəyərək baxıb dedi:
-Yalançısan a gedə.
Aydın təəccüblə:
-Nə? Mən nə yalan demişəm? Kimə demişəm?-dedi.
-Özünə demisən oğlum, özünə. Bu 1-2 aylıq sevgi deyil. Bu illərdir içində böyüyən bir sevgidi. Özünə illərdir "sevmirəm" deyə yalan demisən. Bir hərfin hökmünə boyun əymisən. Amma sevmisən oğlum, ölümünə sevmisən. Boşuna özünü də, o qızı da incitmisən. Amma deyimki o qız da səni sevib, çox sevib, yoxsa sənin bu axmaqlıqlarına dözməzdi. İndi isə get arvadının yanına və o gözünü açanda yanında səni görsün.