Aydın itəatkarlıqla ayağa qalxıb qapıya tərəf getdi. Birdən ayaq saxlayıb arxaya çevrilib gülümsəyərək:
-Sağ ol dayı və haqqlısan, mən onu çoxdan sevirəm.-deyib qapıdan çıxdı.

Artıq xəstəxana idi. Heç kəsin ətrafda olmamasına təəccüblənsə də,
bundan istifadə edib reanimasiya şöbəsinə girdi. Yasəmən xəstəxana çarpayısında huşsuz vəziyyətdə yatmışdı. Qoluna serumlar taxılmış, rəngi ağarmış, qara saçları yastığın üzərinə dağılmışdı. Aydın ürək ağrısı ilə onu biraz seyr edib, yaxınlaşıb çarpayının kənarında diz çökdü. Yasəmənin əlini tutub danışmağa başladı:
-Yasəmən...Yasəmənim. Bilirsən mən çox yalançı biriyəm. Səni çox sevirəm, amma indi yox, çoxdan sevirəm. Səni sevməyə başlayanda hələ 15 yaşındaydın. Qısa saçların vardı, durmadan dalaşırdıq. O qədər inadkar idin ki... Əsəbləşən də elə şirin olurdunki... Danışığın, gülüşün, gözlərini süzdürməyin... Bəzən tutulub qalırdım səndə, bəzən elə baxırdınki mənə, nəfəs ala bilmirdim. Amma onda hələ uşaq idin, elə bilirdim gəlib-keçəcək. Sonra başım çox qarışdı, instut-filan. " Cemile Memmedli Facebook/ Qadinlar Mekani Sehifesi",, Sənə bir də fikir verəndə 18 yaşındaydın. Saçların uzanmışdı, gözəlləşmişdin. Elə dəyişmişdinki yaxınlaşmağa cəsarət etmirdim. İnanmırdım səni sevdiyimə. Özümü "sevmirəm" deyib aldadırdım. Səni öpdüyüm an anlamışdım
nə qədər inkar etsəmdə sevdiyimi. Amma qorxdum, səni incitməkdən qorxdum. Bəlkə də sən adi qız olsaydın çoxdan etiraf edərdim sevgimi. Amma sən o qədər dəyərli idinki özümü sənə layiq bilmirdim. Sanki çəmənlərdə bitən kiçik çiçəyim idin mənim. Xırda, zərif, gözəl...əlini uzadıb dərməyə cəsarət edə bilmədiyim çiçəyim. Amma nə çəkdirdiyin əziyyətlərdən sonra anladımki sevgim səni incitməz, amma içimdə qaldıqca məni öldürəcək. Sevdiyin insan sənin evində, sənin arvadın olaraq yaşayır və sən ona nə sevgini göstərə bilirsən, nə də toxuna bilirsən. Səni az qala itirəndə başa düşdüm axmaqlığımı. Axmaq kimi illərdir gizlədirdim səndən sevgimi. Səni çox sevirəm Yasəmən. Əgər sən