gülümsədi.
Yasəmən biraz utansa da, özünü toplayıb süni ciddiliklə dedi:
-Mən səni heç sevmirəm axı.
Aydın:
-Bir dostumdan öyrəndim ki, sən də məni sevirsən. Sadəcə səfeh kimi bir hərfin hökmünə boyun əyirsən. Sən məni sevirsən gözəlim...-deyib Yasəmənə heç nə deməyə imkan vermədən dodağından öpdü. Ayrıldıqdan sonra gözlərinə baxıb dedi:
-Etiraf et, sevirsən.
Yasəmən uşaq şıltaqlığı ilə:
-Sevmirəm-deyib gözlərini süzdürdü.
Aydın:
-Yaxşı, onda sən etiraf edənədək öpərəm səni-deyib bic-bic gülümsədi.
-Heç də belə. Həkimlər qovar səni.
-Amma evə gedəcəyik. Onda kim manə olacaq gözəlim?
Yasəmən:
-Mən əsla sənə yalvarmayacam axı-deyib qalib gəlmiş kimi gülümsədi.
Aydın Yasəmənə mənalı-mənalı baxıb:
-Sən sağal, evə gedək. Əmin ol yalvaracaqsan...səndən əl çəkməyim üçün-deyib göz vurdu.
Yasəmən Aydının nə demək istədiyini anlayıb utancdan qızararaq gözlərini ondan qaçırdı.
Aydın əlini uzadıb Yasəmənin saçlarını sığallayaraq, insanın ruhunu oxşayan səs tonuyla dedi:
-Mən səni çox sevirəm. Çoxdandı sevirəm... İlk sevgim, tək sevgim, son nəfəsim sənsən Yasəmənim... Sən də məni sevirsən hə?
Yasəmən Aydının gözlərinə baxıb güclə
eşidilən tərzdə pıçıldadı:
-Sevirəm... Çox sevirəm...

1 İL SONRA:
Yenə eyni xəstəxana... Yasəmən çarpayıda uzanıb...yenə. Amma tək fərq qucağında olan kiçik körpə. Sevinc yaşları axan gözlərini körpəsinə dikmişdi. Birdən qapı zərblə açıldı. Aydın təlaşla içəri elə girdiki az qala yıxılacaqdı. Özünü toplayıb çarpayının kənarında oturdu. İkisi də səssizcə körpəyə baxırdılar. Sanki dünyanın ən möcüzəvi, dəyərli canlısına baxırdılar. Əslin də elə idi. İki insanın sevgisindən yaranmışdı o körpə. Çox bəxtli idi körpə, çünki bir-birini dəlicəsinə sevən ata-anası var idi.
Sonunda Aydın pıçıltıyla dedi:
-İndi mən atayam?
Yasəmən gülümsəyərək dedi:
-Atasan...
-Sən də anasan?
-Elə görünür...
-Yəni indi biz əsl ailə olduq?
Yasəmən biraz bezgin şəkildə üzünü Aydına tərəf çevirib:
-Aydın nə olub