insanlar mene teeccüb dolu baxishlarla baxishlarla baxirdi.Men ise olanlara bir anlam vere bilmirdim.Ne idi bu?Bu yangin haradan cixdi?Anam haradadir?Bes atam niye göre yeniden eve qayitdi?..Özümü toplayib,insanlarin arasinda anami axtarmaga bashladim.Lakin tapa bilmirdim...Atamin eve daxil oldugunu görmüshdüm.Etrafimdaki insanlar ise, "kash iceriden sag cixa bileydiler,qurtulaydilar" deye,danishirdilar...Meni alovlar arasindan cöle cixardiqdan sonra,atamin,yeniden alovlarin icerisine girmesi,anamin,etrafa toplashmish insanlar arasinda olmamagi sadece bir sheyi ifade edirdi.Anam ve atam,qarshisina cixan her sheyi kül eden,o alovlar icerisindeydi.Bunu anladiqda eve teref qacmaga bashladim.Lakin,meni tutub,eve daxil olmagimi engellediler.Anlamirdilar...O eve girmeliydim.Canimin yarilari,heyatda tek tutunacagi budaqlarim,canim anam ve canim atam o alovlar icerisindeydi...Qishqiraraq,agladigim sesim öz beynimde eks seda yaradirdi...Ne qeder bilmirem,amma,menim ücün belke illere beraber olan o zamanin sonunda,artiq,yangin söndürülmüshdû.Ve qapida iki tecili tibbi yardim mashini...
Valideyinlerimi xereyle evden cixararken,men,donmush,hürkmüsh bir veziyyetde idim.Gördüyûm menzereni tesvir etmekde bele cetinlik cekirem.Alovlarin agushundan cixmish insanlar nece tesvir edile bilerki...Helede,bu insanlar en ezizlerin,valideyinlerin ise...Anamh üzünû uzaqdan gördüm.Telashla tecili tibbi yardim mashinina aparirdilar.O an yaniq zedelerinden anamin üzünü sece bilmedim.Bir övlad buna nece dayanar?Buna nece dözer?..

Otuz deqiqe sonra,artiq,merkezi klinikanin yaniq shöbesinde,aglayaraq,qapi ardinda,azaciq ümidle oturan men...Bütün olanlar göre özümü gunahlandirirdim.Men olmasam,belke de her shey ferqli olardi...Kash,men,o evde qalardim.Kash,bütün bunlari men yashayardim...Atam,meni o yangindan xilas edecek deye,özü cixmamish,meni qurtardiqdan sonra anami xilas etmek ücün,yeniden,eve,alovlarin icerisine daxil olmurh,yataq otagina kecerken,yangindan qopmush bir tavan