:” Bir arvada baxa bilmirsiniz” – deyirdilər. Ən çox dllənən də böyük oğlu idi. Axırda da ki, oğlu bezib onu elə böyük oğlu İqbalın evinə gətirmişdi. “ Mən baxa bilmirəm , sən bax, sənin də anandı” – demişdi. Diğər oğlu Namiq gələrdi, hamıya ağıl öyrədərdi, anasından da 10 man. 20 man alıb çıxıb gedərdi. Guya neytraldı, amma öz xeyrini güdürdü ancaq. “Ay ana. Sənə baxardım, amma bilirsən də evdə ailəm də böyükdü, oğlum, gəlinim bizlə qalır,nəvələr səs – küy salır, sənə yaramaz bizdə, hələ bir qızlarım da ara bir gəlir , qalırlar , evimiz olur dəlixana , sən dözə bilməzsən , yenə İqbalın oğlanları ayrı qalırlar , bir özüvüzsüz də . nolacaq, mən oğul , o oğul fərqi nədir...? Maa pensiyavı almamısan? Əlimdə pul yoxdur. Sən canı borc eee... bir 10 manat , çox lazım deyil “ . Böyük gəlin də fısıldaya – fısıldaya bu tərəfə keçir :” Buna bax, üz var ee bunlarda, atıblar üstümə, hələ gəlib bir soyurlar da. Qoyun pul özünə, dava – dərmanına qismət olsun da. Gərək mənim cibimdən çıxsın? İmkan vermirlər yaşayasan”.

Qarı bütün bunları görürdü , duyurdu , amma nə olsun, reallıq bu idi. O heç kimə lazım deyildi. Gəlini ona daralırdı , onun varlığı onlara yük idi. Əcəl də gəlmirdi ki, camaatın canı qurtara, özünün də.

Axşam oğlu işdən gələn kimi, gəlin qaş- qabaqla o tərəfə keçir bu tərəfə. “Ay arvad, bir zəhər gətir zəhərlənək, sonra de dərdin nədi” – oğlu əsəbiləşərdi, “ Yaxşı hambal tapdınız da özüvüzə, canım çıxsa da , deyəssiniz ki, dur çay – çörək ver sonra ölərsən”- deyə gəlini ərinə cavab qaytarardı.

Aman Allah, bütün bunlar onun gözü qarşısında baş verirdi, onun qulaqları bunları eşidirdi. Təzə -təzə özünə gəlirdi :” Yox, böyük oğlum elə deyil, o , naxələf çıxmadı” – deyə, yeni –yeni üzü gülürdü “O , mənə sahib durdu, İqbalım başqadı “. Amma yox , gəlin narazı qalmışdı. Düzdü paltarını yuyur, yeməyini verir, həkimə aparmış, onu ayağa qaldırmışdılar. Artıq iki ay idi onlarla yaşayırdı. Görünür , gəlinin səbri tükənirdi. Açıq –açıq bildirirdi ki, daha dözə