onu atması idi. Atılmaq , unudulmaq, hər kəsə yük olmaq... bax bunlar dəhşət idi. Bir vaxtlar cavan idi. Canı sulu idi. O . hər kəsə lazım idi. O bişirməsə, yedirməsə ailəsi ac qalırdı, o yumasa , yığışdırmasa aləm dəyirdi bir –birinə, övladlarını oxşamasa, sevməsə kim öpərdi, əzizlərdi onları ... heç kim... Bəs niyə indi o lazımsız, köhnə mebel kimidir?

Övladlarını böyütdü, evləndirdi, qızlarını köçürdü... necə xoşbəxt idi onda. Hələ onlar doğulanda , ilk ana hisləri , necə də gözəl idi o duyğular. Indi isə hər şey məhv olub. O günlərini xatırlayanda sanki başqasını anırdı, başqa qadını. Sonra da nəvələri doğulanda, həyatın dadını hiss edirdi o anda. Nəvələri “Nənə” –deyib üstünə cumanda , Ay Allah , necə də şirindi o günlər. Amma indi hər şey bitdi. Nə bitdi? O günlərmi? O , yoxsa ömür? Yox ömür bitmədi, bitsəydi o , ölməli idi. Bəs niyə ölmür? Bu günləri yaşamaq üçünmü ölmür? O günləri yana –yana xatırlayıb sızlamaq üçünmü ? Niyə? Yaşadığın hər gündə, hər anda bir hikmət var... Bəs burda nə hikmət var? Lazımlıdan lazımsıza çevrilməkdə nə hikmət ola bilər?

Gözlərini yumdu. Üzü bütün qırışmışdı. Əllərində nəsə quruluq hiss etdi, onlara baxdı. Bu əllərlə nəvələrini bələyirdi. Gəlin doğuşdan sonra naxoşlamışdı, o da sevə -sevə gedib ona kömək edərdi. Namiqin balalarını çox istəyirdi. Onları yadına salanda üzünə təbəssüm qondu. Heç nə olmaz. Təklik də pis deyil, darıxdırıcıdır, amma əsas o, kimisə darıxdırmasın. Otağına göz gəzdirdi , köhnə mebellərinə baxdı. Bayaq o da özünü köhnə mebelə bənzətmişdi. Onun cavanlığını xatırladan, xoşbəxt günlərinin yadiğarı – köhnə mebellər. Yox o, onları atmayacaq. Indi ona əziz olan, yaxın olan məhz bu köhnə taxta parçalarıdır. Onu təkliyindən xilas edən bu mebellərdir. Onlarla hələ çox danışacaq, birgə xatırlayacaq, birgə dərdləşəcək... söhbətləşəcəkdi...

Bunları düşünə -düşünə bayaqdan qarşısında dayandığı pəncərəni açdı. Həyat davam edirdi. Ağaclar tumurcuqlayırdı. Yaz nəfəsi duyulurdu. Uşaqlar həyətdə oynayır...