. Cümə məscidinin qarşısındakı parka qədər gəzə-gəzə gəldi. Taqəti tükənmək üzrəydi və skamyalardan birində əyləşdi. Bir qədər aralıda adamlar söyüd kölgəsində çay içir, nərd oynayır, deyib-gülürdülər. Yenicə təmir olunmuş fəvvarənin suyu baharın sevincini canına-qanına çəkib coşan bülbüllər kimi hovuzdan pərvazlanıb, sanki, göylərin dərinliyinə can atırdı. Qulac-qulac olmuş sular havaya qalxır, qalxır, sonra şappıltıyla hovuza “yıxılır”, sonra bir də qalxır, bir də “yıxılırdılar”, sonra bir də, bir də...

Özünü unudub bu qəribə mənzərəyə valeh olmuşdu. Mülayim bir səs onu bu dadlı seyrindən ayırdı: “Bacıoğlu, yanında oturmaq olar?” Bu yerlərin adamlarına məxsus alyanaqlı, dolubədənli, qısasaqqallı, gözlərindən təbəssüm yağan 65-70 yaşlı bir kişi onun cavabını gözləyirdi. Yerindən qalxıb: “Buyurun, əyləşin, “ - dedi. Kişi oturub: “Gördüm ki, fəvvarələrə maraqla baxırsan. Dedim, səninlə söhbətim tutar. Bu fəvvarələri görürsən də, çoxları onların yanından ötüb keçir, bəlkə, heç gözəlliyini də görmür, söz-söhbəti qalsın bir yana,”- dedi

Marağını görüb yaşlı adam davam etdi: - “Mənə elə gəlir ki, bu fəvvarələrin, ümumiyyətlə, gördüyümüz hər şeyin dili var, ancaq biz başa düşmürük. Heç görmüsənmi, quzu və qoyun neçə yüz heyvanın arasından bir-birini necə axtarıb tapır? Hansı birini deyim. Başını ağrıtmıram ki?”
O qeyri-ixtiyari: “Xeyr, xeyr, buyurun davam edin,” - deyib, bir az da maraqla dinləməyə başladı. Yaşlı adam da ürəyi istəyən müsahib tapdığı üçün daha da şövqlə söhbətinə davam elədi:
- Mən Həcc səfərindən sonra dünyanı tamamilə başqa cür, fərqli rəngdə görməyə başlamışam. Həcc səfərim özü bir ibrətli əhvalatdı. Görürəm maraqlı adamsan, danışım sənin üçün:- dedi və cavab gözləmədən davam elədi:- Bir oğlumu Allah evlərini yıxmış ermənilər öldürdülər. Subay idi. Ürəyimdən ona qonşuda halal süd əmmiş, ədəb-ərkanlı bir ailənin qızını nişanlamaq keçirdi. Məndən də boy-buxunlu, əlindən hər iş gələn bir oğlandı, bilirdim ki, qız evi “yox” deməz. Namərdlər