Şirin xəyallarla arzu səmalarının ənginliklərində pərvaz edən ruhu qanadı qırılmış quş kimi həsrətlə sonsuzluqlara baxır, uzun müddət havalanmadığından bir udum təmiz nəfəsə möhtac boğanaq otaq kimi açılmaq, çatlamaq istəyirdi. Beş il idi ki, səhərləri “bəlkə, bir də görmədim”, axşamları “bəlkə, bu sonuncu oldu” gümanı ilə yatıb-durur, bir zamanlar seyr etdikcə ürəyini fərəh hissi dolduran mavi səmadakı lopa-lopa buludlar bürünəcəyi kəfəni, ulduzlar başına töküləcək daşları xatırladır, günəşin ardınca əsməyə başlayan xəfif küləklərdən məzar qoxusu hopurdu canına.
Həkimlərə müraciət etmişdisə də vəziyyəti düzəlmirdi. Boy-buxunu sanki ona düşmən yaranmışdı. Heç kəs pəhləvan kimi cüssəsinin bu qədər ruhi acizliyinə inana bilmirdi. Oxuduğu kitabların sayı-hesabı yox idi. Dünya əhalisinin xeyli hissəsinin onun çəkdiklərinə məruz qaldığını, qarşısı alınmazsa, bu halın daha ciddi nəticələrə gətirib çıxaracağını da yaxşı bilirdi. Həyat eşqi o qədər öləzimişdi ki, hər an qopub torpağa düşəcək payız yarpağı kimi idi.

Hər yerdə, hər şeydə sevinc axtarsa da dünya onun gözünə yeganə övladını itirib qara geymiş ana kimi görünür, yağan yağışı, qarı da onun göz yaşları zənn edirdi. Sanki, o, dünyanı öz dərdi, qəmi ilə baş-başa buraxmaqdan qorxur, ona həmdəm olub gecə-gündüz ağlamaq, ağlamaq istəyirdi. Hətta ağlamamağı qəbahət görməyə başlamışdı. Deyib-gülən, rahatca addımlayan insanlara həsədlə baxırdı. Bir gün işə gedərkən özündən bir neçə addım irəlidə ağır-ağır yeriyən bir nəfəri yamsılamaq da istəmişdi. Qolları, sanki, onunku deyildi, onları kimsə asmışdı çiyinlərindən. Görəsən necə olmuşdu ki, əvvəllər qollarını necə daşıdığının fərqinə belə varmamışdı.

Çox şeyi sınamışdı. Şəfalı bitkilər, ayaqyalın gəzmək, soyuq duş qəbul etmək, yumoristik hekayələr oxumaq və s. Heç birindən də bir fayda görməmişdi, sanki, ruhu tərk eləmişdi onu. Ayrılmış valideynlərindən birini seçmək şərti qarşısında qalmış uşaq kimi bədən və ruhu arasında tərəddüd içində qalmışdı. Ümidlə açdığı