" Cin kimisən " deyirdilər onun haqqında. Cin kimi hiyləgər idi, heç kim onu aldada bilməzdi. Belə tanınmağından çox xoşlanırdı, iş yerində, küçədə və bayırda, hansı dükana girirsə, dükançıların canına vəlvələ düşərdi. Tez onu başdan etmək istəyərdilər.
Adı üstündə; cin kimi idi Əmirxan.
Meyvə-tərəvəz satanlar, qəssablar, baqqallar daha neçə onu tanıyan dükançılar onunla bazarlıq etməkdən bezib usanmışdılar.
- Əmirxan, heç olmasa, bircə gün qiymət öldürmə, bir dəfə heç olmasa bizə inan- deyirdilər, amma Əmirxan söz eşitmirdi.

Bir mal alınca, çənə-boğaz olardı. Almanın kilosu bir lirə idisə, mütləq onu yarım lirəyə salardı. Danlaqlara, söyüşlərə fikir verməzdi, nə qədər müqavimət göstərsələr də xeyri olmazdı. Getməz, bazarlığını davam edərdi.
Dükançıların bir işi görməzdən əvvəl " bismillah " demələri onu hövsələdən çıxardardı.
- Necə yəni, " bismillah " deyən kimi mal qiymətəmi minir? Bəlkə, bərəkətlənir? - deyərdi istehza ilə.
Dükançılar bu sözlərin qarşısında " tövbə " deyərdilər.
Evdə də belə idi Əmirxan.
Həyat yoldaşı Aynurla hər gün bismillah deməyin üstündə mübahisə düşərdi.

Aynur imanı möhkəm bir qadındı. Namazını qılar, Quranını oxuyardı. Gördüyü hər bir işin başında bismillah deyərdi. Məsələn, əyninə paltar geyərkən, dolabı, qapını açarkən, yerdən qalxarkən, kresloya oturarkən, hər hərəkətin başında bismillah çəkərdi.
Off...! - deyərdi Əmirxan, Daha bəsdir...!
Arvadını çox sevərdi. Sevərək evlənmişdi. Onun tərbiyəsinə, əxlaqına söz də ola bilməzdi. Onunla qurduğu ailə həyatından çox razı idi. Hərçənd ki, uşaqları olmamışdı, amma yenə xoşbəxt idi.
- Ah xanım... - deyirdi, sənin bu bismillahların olmasa idi...
Bəzən əsəbləri pozulur:
- Söyləmə artıq. Bəsdir, kifayətdir! -deyə qışqırırdı.
Aynur isə izah etməyə çalışırdı:
- Əmirxan - deyirdi, bismillah səni niyə narahat edir? Mən bismillah deyəndə rahat oluram. Bismillahla həyatım rahatlıq tapır.
Əmirxan gülərdi:
- Desənə dərman kimi...
Bir də görürsən ki, yemək yeyirlər... Aynur