atıram ki, öləndən sonra mənə vəfasızlıq etməsin”. (Atəşpərəstlərin əqidəsinə görə, müqəddəs sayıb pərəstiş etdikləri ocaq, öləndən sonra onların Hörmüz adlı tanrıya qovuşmalarına yardım edəcək). Şeyx onu dinləyib etiraz edir: “Səhv düşünürsən. Çünki alovun nə gücü, nə ağlı, nə də vəfası var. Balaca uşaq ocağın üstünə bir ovuc su atsa, alov sönər. Bu cür zəif olduğu halda, o sənə necə yardım göstərəcək? Ocağın üstünə müşk də atsan, nəcasət də atsan, fərq etməz, hər ikisini yandırar. Alovun ağlı hardadır ki, müşklə nəcasəti ayıra bilsin? Sən yetmiş ildir alova pərəstiş edirsən, mən isə bir gün də ona ibadət etməmişəm. Gəl, hər ikimiz əlimizi ona yaxınlaşdıraq. Görəcəksən ki, o, həm sənin, həm də mənim əlimi yandıracaq. Elə düşünürsən ki, sən ocağa çoxlu odun qurban versən, öləndən sonra o da sənə vəfa edəcək. Bu dünyada sənə vəfa etməyəndən o dünyada nə gözləyirsən?” Şeyx Əhmədin sözləri Bəhrama möhkəm təsir edir. Şeyxə bu sözlərlə müraciət edir: “Cənə üç sual verəcəyəm. Əgər məni qane edən düzgün cavab versən, İslama gələrəm. Siz müsəlmanlar deyirsiniz ki, hamını Allah yaradıb, Allah yaşadır, Allah öldürür və qiyamətdə Allah dirildəcək. Bunların səbəbini mənə de. Allah niyə bizi yaradıb,
niyə bizə ruzi verir, niyə bizi öldürür və niyə dirildəcək?” Şeyx Əhməd cavab verir: “Allah bizi yaradıb ki, Ona ibadət edək. Bizə ruzi verir ki, Onu rəzzaq (ruzi verən) kimi tanıyaq. Bizi öldürür ki, Onu qəhhar (qəhr edən, məhv edən) sifəti ilə tanıyaq. Bizi qiyamətdə dirildəcək ki, Onun qüdrətinə və elminə şahid olaq”. Bəhram Şeyxin sözlərini dinlədikdən sonra kəlmeyi-şəhadəti dilə gətirib müsəlman olur. Şeyx Əhməd isə huşunu itirir. Özünə gələndən sonra səbəbini soruşanlara deyir: “Bəhram imana gələndə qeybdən bir səs eşitdim: “Bu atəşərəst yetmiş il alova ibadət edəndən sonra imana gəldi. Ey Əhməd, bəs sən yetmiş il müsəlmanlıq edəndən sonra nəyə nail olmusan?” Deyilənlərə görə, Şeyx Əhməd Hərb az yatarmış. Ondan soruşurlar ki, niyə gecələr yatmırsan? Deyir: “Bir adamın ki,