Məşhur təsəvvüf xadimi və şair Fəridəddin Əttar
böyük sufilərin həyatından bəhs edən “Təzkirətül-
övliya” kitabında Şeyx Əhməd Hərb adlı övliya
haqqında söhbət açaraq yazır: Şeyx Əhməd Hərbin Bəhram adlı bir atəşpərəst qonşusu vardı. Bəhram tacir idi, uzaq ölkələrdən mal alıb gətizdirirdi. Səfərlərin birində Bəhramın şəriki onun ticarət karvanına başçılıq edirmiş. Yolda quldurlar hücum edirb karvanı soyurlar. Bütün mallar qarət olunur. Bəhramın şəriki müflis halda qayıdıb gəlir. Şeyx Əhməd Hərb bu xəbəri eşidəndə öz müridləri ilə oturub söhbət edirmiş. O, üzünü müridlərinə tutub deyir: “Qonşumuzun başına müsibət gəlib. Gərək gedib ona təsəlli verək. Nə olsun ki atəşpərəstdir, hər halda qonşudur”. O, müridlərini də toplayıb Bəhramın yanına gəlir. Bu vaxt Bəhram evindəki müqəddəs ocağı qalayırmış. (İslamın ilk əsrlərində müsəlmanlar İranı fəth etdikdən sonra buranın yerli atəşpərəst sakinlərinə etiqad azadlığı vermişdilər. Zərdüştilər cizyə ödəmək şərti ilə dinlərini qoruyub-saxlayır, öz ayinlərini rahat şəkildə icra edirdilər). Bəhram şeyxin gəldiyini görəndə pişvazına çıxıb onu qarşılayır. Süfrə açmaq istəyəndə Şeyx Əhməd deyir: “Zəhmət çəkmə, biz sənə təsəlli verməyə gəlmişik. Eşitdik ki, sənin karvanını quldurlaq qarət edib”. Bəhram cavab verir: “Elədir. Amma mən buna görə çox da üzülmürəm. Əksinə, üç şeyə görə özümü rahat hiss edirəm. Birincisi, ona görə ki, məndən oğurlayıblar, mən başqasından oğurlamamışam. İkincisi, malımın yarısını aparıblar, yarısı yenə məndədir. Üçüncüsü, nə yaxşı ki dinimi əlimdən almayıblar. Mən yenə öz əqidəmdəyəm. Dünya malını itirmişəm, onsuz da dünya gəldi-gedərdir”. Şeyx Əhməd Hərb atəşpərəst qonşusunun sözlərini dinləyib, yanındakı müridlərinə deyir: “Bu sözləri yazıb qeyd edin. Bu sözlərdən müsəlmanlıq ətri gəlir”. Sonra üzünü Bəhrama tutub soruşur: “Sən bu alova niyə pərəstiş edirsən?” Bəhram cavab verir: “Ona görə pərəstiş edirəm ki, bu dünyada məni yandırmasın, o dünyada da məni tanrıma doğru aparsın. Hər gün ona çoxlu odun