yenidən yuxuya gedir. Gəlin artıq sancılara dözməyib qaynanasını yuxudan ayıldır. Tez taksi çağırıb gəlini balnisaya çatdırırlar. Artıq aynur ayılmışdı. Hamı körpənin sag-salamat dünyaya gəlməsi üçün dua edirdi. Səhərə yaxın artıq körpə dünyaya gəlir. Qız idi. Hamı çoooox sevinirdi. Ailənin yeni üzvü gəlirdi. 1 həftədən sonra körpə ilə gəlini evə gətirirlər. Körpə qızcığaz o qədər balaca idi ki, hamı onu qucağına almağa qorxurdu. Ilk Aynur qarşılayıb körpəni anasından alır: “Ay Allah necə də balacadı,Allah saxlasın,Allah atalı,analı böyütsün.”

Körpənin 40-ı çıxandan sonra Raulgilin ailəsi uşaq gördüsünə gəlirlər. Bir neçə gündən sonra isə Raulun anası Aynurun anasına zəng edib ciddi bir məsələ haqqda söhbət eləməyə gələcəyini deyir. Axşama isə onları gözləyirlər. Raulun ailəsi hamılıqla Aynurgilə gəlirlər. Hiss olunurdu ki, heç də ürəkaçan bir şey danışmayacaqlar. Raulun anası sözə başlayır:

-bilirsiz mənə nə deyiblər???????

Hamı sual doguran nəzərlərlə ona baxırdı.

-həəə,mənə deyiblər ki, Elnurə (aynurun anası) gedib hər yerdə deyir ki, mənim qızım üçün brilliyant daş-qaş alıb gətirməsələr, onun üçün villa tikməsələr mən qızımı vermərəm.

Hamı çaş –baş qalıb arvadın üzünə baxırdı.

Elnurə xanim:-mən demişəm?

-hə sən demisən!

-ay tövbə mən əgər elə söz demişəmsə.

-hə od olmayan yerdən tüstü çıxmırki??? Demisənki gəlib çatırda mənim qulağıma da....

-mən bəyəm,tanımıram,bilmirəm sizi ki nəyə qadirsiz? Bu nədi belə? Kim deyib onu sizə gətirin üzləşək!

-yox həmin adam and verib mənə ki, heç kimə demiyim

-hə mən bilirəm əslində belə sözlər kimdən çıxar. (Aynurun dayısı arvadı,yəni qardaşı arvadını nəzərdə tuturdu)

-yox,vallah o demiyib. Onun nə işinə qalıbki?

-elə o olacaq. Onun heç vaxt bizi gözü götürmür, ona görə də qalıb aranı necə vursun.

Artıq atalar da söhbətə qarışırlar. Sakitləşib bunların bir şayə olduğuna inanırlar. Amma Elnurə xanımın qəlbi sınır qudasıgildən. Onlar gedəndən sonra Aynura:

-qızım