ə nə yığdığını fikirləşərək qutunu açdı.Gördüklərindən heyrətə gəmişdi.Mələyin kitabının arasına yapışdırdığı qeyd vərəqləri,alınan kiçik hədiyyələr,birlikdəki şəkilləri,göz yaşından isanaraq ləkələnmiş əsgərlik məktubları,ona əmanət kimi verilən qolbaq,məzuniyyət diski,səslərini yazdiqları disklər və bir çox Mələkli,Rəsullu xatirələr.Birdən Rəsul məzuniyyət diskini DVD-yə saldi.Orada Mələyi seyr edirdi.Mahnıları,rəqsləri-"yalın-hər şey sensin".Rəqsləri,baxışları,gülüşləri,Mələyin o gözalıcı gözəlliyi...Mələk və Rəsul həyatın kələyinə gəlmiş bir-birini canlarından belə çox seven iki gənc.
Əminə Mələkdən o gün Rəsul ilə bağlı nə yaşandığını soruşmamışdı.Marağına yenik düşərək soruşdu.
-Mələk pis başa düşmə ama düzün de...o gün sən Rəsulla nə söhbət etdin?Yəni ona nə dedin?
-Eh bacım bunun nə əhəmiyyəti varki?Görünür dediklərimin ona heç bir təsiri belə olmayıb.Əminə mən artıq onu həyatımdan cıxarmağa çalışıram.
-Ay qız özüvü ələ al,ama sən ona o gün nə demisənsə ona yaman pis təsir edib.
Mələk təlaşlı şəkildə
-Əminə ona nə isə olub?
-Yox.Ama Vüsalın dediyinə görə Rəsul həmişəlik Almaniyaya gedib.Mən heç nə səni nədəki onu başa düşmürəmdə...
Mələk Əminənin dediklərinin təsirindən yerində donub qalmışdı.Hönkürtü ilə ağlamaq gəldi içindən ama boğazında dolub qalan sözləri belə deyə bilmədi,gözləri doldu,başı fırlandı və özündən qeyri-ixtiyari bir şəkildə yerə sərildi.
Mələk! Mələk! Mələk! Mələk eşidirsən məni?Əminənin qışqırığına gözlərimi açdım və ilk dediyim söz-nə vaxt?
-Mələk hələ bir özünə gəl danışarıq.
-Əminə cavab ver.Mən yaxşıyam.
-1 həftədi artıq.
Bütün gücümü toplayib özümü ələ aldım.Artıq 4-cü kursun son imtahanları idi.Zaman su kimi axıb gedirdi.Məzun gecəmizə belə getmədim.İmtahanlarım tamamını əla nəticə ilə bitirib diplomumu aldım.Hədəfim magistratura idi.Rəsulu olduqca heç xatırlamamağa çalışırdım.Əminə yeni ana olmuşdu.Vüsal ilə Əminə valideyn olmağın sevincini yaşayırdılar.Hər şey yolunda istədiyim kimi gedirdi.Mən