magistraturaya qəbul olmuşdum.
Magist olaraq ilk dərs günüm qeyri-adi idi.Bu adı qazanmaq mənim üçün böyük uğur idi.Dəsrdən çıxdıqdan sonra özüm belə anlamadan özümü neçə vaxtdırki,heç yanından belə keçmədiyim sahildə-həmin o skamyada oturmuş gördüm.Mənim burada nə işim var idi?Bura hansı fikirlə gəlmişdim bilmirəm.Artıq Rəsula qarşı olan nifrət hissi ölmüşdü.Sevgim nifrətə qalib gəlmişdi.Skamyada oturub əvvəlki günlərdəki kimi gözlərimi yumub Xəzərin qoxusunu sakitcə içimə çəkirdim.Birdən yanımda bir nəfəs sezdim.Sakitcə başımı yana çevirib baxdım və unutdum dediyim hisslər yenə məni əsir aldı.Yanımda oturan şəxs Rəsul idi.O dönmüşdü...o mənə geri dönmüşdü.
-Mələk...(Mələyim..)
-Rəsul?Ama...(of yenə sözlər boğazımda düyümləndi)
-necəsən?(Aman yenə dizlərim əsir..)
-yaxşı...sən?(dur get Mələk...dur...dur get)
-mən də..(onun əllərini tutum?yox o belə ani hərəkətləri sevmir.Ay Allah onun üçün nece də darıxmışam..)
-mən gedim (bir söz de.qoyma getməyə)
-aha get.yəqin gözləyənin var.yəni kim isə gözləyir yəqin ki səni(heç kimin səni gözləmədiyini de nə olar)
-(ağılsızsan sən Rəsul.ağılsız) Hə...gedim..(Əminəgil gözləyirlər uşağa baxmağım üçün axmaq)
-Hələlik.(bu nə dialoq idi belə.neçə vaxtdı sən bu qızın bura gəlməsini bu gic sohbətə görə gözləyirdin?)
Mələk donuq halda oradan uzaqlaşır.Offf onun boynuna atılmamaq üçün özümü necə də güclə saxladım...
Öz-özümə düşünürdüm...görəsən Rəsulun qayıtmasını Əminəgil bilir?bəlkə mən pis olmayım deyə mənə heç bir söz deməyiblər?Cəsarətimi toplayıb Əminədən soruşdum.
-Əminə şey,Əminə
-Nə gözəlim,nolub yenə?
-Əminə Rəsul...ondan xəbəriniz var?
-Bu qədər vaxt sonra yenə o hardan girib beynivə.Yox gözəlim mən bildiyimə görə o Almaniyadadı.
-Elə-belə...
Deyəsən artıq dəli oluram.Ola bilməz yəqin gözümə görünüb.Hə mən dəli oluram.
2 gün sonra telefonuma tanimadığım ömrədən bir mesaj gəldi.
---Salam Mələk.bilirəm bu etdiyim artıq çox mənasızdı.Ancaq səninlə danışmalıyam Mələk.Bilmirəm...bəlkə