ki,universitetdə heş kimi tanımırdım.Aradan 2 həftə keçməyinə baxmayaraq məb o gənci ağlımdan çıxara bilmirdim.O axı kim idi?Bu sual ağlımı didib-dağıdırdı.
Hər zamanki kimi qrup yoldaşlarım ilə birlikdə dərslərimizə hazırlaşmaq üçün o kiçik kafemizə üz tutmuşduq.Çayımızı sifariş etdikdən sonra oxumaq üçün kitablarımızı açdıq.Kitabımın ilk vərəqində qeydiyyat üçün yapışqanlı kiçik qeyd vərəqi var idi və oarada belə yazılmışdı:- “yağışdan islanmış saçınız və geyiminiz,axmış makiajınız ilə belə çox gözəl görünürdünüz. ”Bu sözləri oxuduqda çaşıb qalmışdım.Bu vərəqi mənim kitabımın arasına kim və nə vaxt yerləşdirib,kim idi axı mənə belə dəqiq nəzər yetirən?Günlər bir-birini qovur və mənim bu kiçik vərəqlərimin də sayı durmadan artırdı.Daha sonradan bunları mənə göndərənin “o gənc” olduğunu təxmin etməm heç də çətin olmadı.Artıq onun haqqında maraqlanmağın zamanı gəlmişdi.4-cü kurs tələbəsi Səfərli Rəsul.)))
Dərsim tez qurtarmışdı.Dayım qızı həm də ən yaxın rəfiqəm olan Əminənin toyu var idi.Həftələr öncəsindən alib hazırladığım gözəl əlbisəmi geyinmişdim.Mən Əminənin nigah şahidi olacaqdım.Həyatını birləşdirəcəyi insan olan Vüsal ilə Əminə ailələri sayəsində tanış olmuşdular.Buna baxmayaraq onlar xoşbəxt idilər.Vüsalı Əminənin danışdığı qədəri ilə tanıyırdım.Əminə hət gəlin kimi ağ gəlinliyinin içərisində füsünkar görünürdü.Toyun keçiriləcəyi məkana daxil olduq.Nəhayət nigah mərasimi yaxınlaşdı.Şahidlər öz yerlərini aldılar.Aman ALLAH gözlərimə inanmırdım.Vüsalın şahidi onun ən yaxın dostu olan Rəsul idi…Hər ikimiz bir-birimizə çaşqın baxışlar ilə baxırdıq.O hiss yenə mənə hakim olmağı bacarmışdı.Və deyəsən mən hər zaman “Yoxdur” dediyim o hissə qapılmağa başlamışdım.Mənim varlığımı əsir alan o hissə…Məclis boyu baxışlarımı başqa bir yerdə cəmləməyə çalışsam da baxışlarım dönüb-dolaşıb onun baxışları ilə toqquşurdu.Açığı özüm-özümdən utanırdım.
Çox vaxt Əminəgilə getdiyimdə Rəsul ilə oarada qarşılaşır söhbət edirdik…Aramızda hansısa münasibətin baş