məzun idi.Bir neçə vaxtdan sonra isə əsgər olacaqdı.Çox kədərli idim.Onunla hər görüşümüzdə göz yaşlarıma sahib çıxa bilmirdim.İçimdə qəribə bir boğunaqlıq,nigarançılıq yaranmışdı.Artıq gedişinə bir həftə qalmışdı.Görüş üçün sözləşdik.Rəsul sahildəki skamyamızda məni gözləyəcəkdi…Onu görür-görməz gözümdən axan 2 damla yaş yanağımı islatdı.Əlləri ilə göz yaşlarımı silib alnımdan öpdü.Mən belə gedişlərə alışqan deyildim…Mən bu qədər kövrək,ərköyün deyildim…
Rəsul ilk dəfə olaraq məndən müəmmalı şəkildə soruşdu:
-Mələyim sən məni gözləyə biləcəksənmi?
-Bu nə sualdi?Əlbəttə gözləyəcəm.- deyə qətiyyətlə cavab verdim.
Əslində o da bu sualın məni incitdiyini sezdi.Bəlkə də adi bir sualın mənə bu qədər pis təsir edə biləcəyini düşünməmişdi.İncikliyimi ona bəlli etməməyə çalışdım.Axı o 1 illik həsrətə doğru gedirdi…
Onsuz çox darıxırdım.Arada zəng edir səsini eşidirdim…ve arada da danışdığımızxatirə olsun deyə bir-birimizə məktublar göndərirdik.Mənim əsgər sevdiyim,sevgilim…Rəsul bütün yazdığı məktublara Mələyim deyə başlayırdı.Zaman keçir,məktublar azalmağa,zənglər isə kəsilməya başlayırdı.Mən bu gedişata heç bir məna verə bilmirdim.Mən isə ona yazmağa davam edirdim.Bir gün əsgərimdən,Rəsulumdan bir məktub gəldi.Açılmamış o məktub məni o qədər xoşbəxt edirdiki,mənə elə ümidlər verirdiki…Bəzən fikirləşirəm ki,kaş,kaş elə o məktub açılmamış,oxunmamış olaydı.Kaş….kaş….kaş….Məktubda isə belə yazılmışdı:
Salam Mələk.(Mələk?O heç bir məktubuna bu cür başlamırdı.Məktublarında Mələyim deyə başlayardı cümləsinə.Artıq ilk cümləni oxuyarkən gerisini də təxmin edirdim)Nə olar bu sözlərimə,yazacaqlarıma görə incimə,qırılma,pis olma.(bu mənim üçün fəlakətin xəbərçisi idi)Səninlə mən (səninlə mən?axı Rəsul sən həmişə “BİZ“ deyərdin) birlikdə çox gözəl günlər keçirdik.Mən bu vaxta kimi heç kimdə səndə gördüklərimi görməmişəm.inan ki,görməyəcəmdə.Sən hər bir zaman fərqliydin.Mənimlə saatlarca susub o skamyada otura bilirdin,ən kiçik şeylərə belə sevinə bilirdin.Səni gördüyüm