aydır ki,zənglərimə cavab vermirsən.Deyəsən doğurdan da unutmusan məni…
Mələk sonunda nə isə etməli olduğunu düşündü.O mütləqRəsulu görməli idi.Amma necə?Əminə və Vüsaldan kömək istəmək qərarında idi.Onlar qərara gəldilər ki,Rəsulu restoranların birində yeməyə dəvət etsinlər.Elə orada da Rəsul Mələk ilə danışmış olar.Görüş məkanında Əminə və Vüsal öz yerlərini almışdılar.Mələk isə kənardan Rəsulun gəlişini gözləyirdi.Budur Rəsul gəldi.
Ay aman ürəyim yerindən çıxacaqmış kimi çırpınırdı.Deyəsən bir az dəyişilib.Ya day ox dəyişilməyib…off….Artıq öncədən danışdığımız kimi mən onlara yaxınlaşmalı idim və yaxınlaşdım.Rəsul hələ də məni görməmişdi.Başını yuxarı qaldırdığında heç gözləmədiyi “mən” ilə qarşılaşdı.Donub qalmışdı.Bunu heç hesb etməmişdi.Vüsal ilə Əminə ehmalca restoranı tərk etdilər.İçimdə hirs,sevgi,nifrət,özləm,qayğısızlıq kimi bir çox hiss cərəyan edirdi.Əslində onu əsgərliyə yola saldığımda bu görüşü belə xəyal etməmişdik.Mən onun boynuna sarılmali,o isə xoşlandığı kimi saçlarımın qoxusunu içinə çəkməli,bir-birimizi doyunca qucaqlamalı,ayrı keçirdiyimiz hər bir anın hesabını sormalıydıq.Ancaq indi bir-birimizə iki yad insan kimi donuq baxışlarla baxırdıq.Bu necədə mənasız idi.Mən gözlərimi onun gözlərinə zilləmişdim.Rəsul isə baxışların məndən gizlədirdi.
-Niyə Rəsul?Niyə?
O mənim suallarımın qarşısında susurdu.
-Bura söhbət üçün uyğun yer deyil Mələk.
-Bəs hara uyğundu..ora gedək.
-Sahilə dəniz qırağına gedək.(necə də qəribə idi...demək mənə unut dediyi yeri özü belə unutmamışdı.Ora “bizə” aid idi axi.sən və mənə yox)
-gedək.
Yol boyu kəlmə belə kəsmədik.Sanki skamya bizi gözləyirmiş kimi boş idi hər zamanki kimi.Rəsul gözlərini Xəzərin mavisinə zilləmişdi.Bu skamya bizim bu cür məsafəli oturuşumuza öyrənməmişdi.Necə də hər şey mənə gülünc gəlirdi.Əslində onu gördüyüm an ona bir gözəl şillə vuracağımı planlamışdım.Amma mmən bunu heş vaxt edə bilməyəcəyimi də bilirdim.Araya düşən səssizliyə son verdim
-Niyə Rəsul?Cavab ver niyə?