Ilk sevgim.Univerisitetin 2-ci kurs tələbəsi idim.Hər kəs mənə aşiq olduğunu deyir,mınasız sevgi sözləri yağdırırdı.Bunların mənə yad olğunu bilirdim.Mənim üçün sevgi deyilən bir hiss yalnızyaxın insanlara-anama,atama duyulan hissdən qeyrisi deyildi.Ola da bilməzdi.Heç bir vaxt bu “Yoxdur” dediyim bir hissin məni bir gün özündə həbs edəcəyini düşünməzdim.
Dərslər yeni başlamışdı.Bir gün bərk yağış yağırdı.Nə qədər dərsə gecikməmək üçün cəhd etsəm də edəcəyim bir iş yox idi.Mən dərsə gecikmişdim.Universitetimizin kafesində oturub ilk dərsin bitməsini gözləməyə qərar verdim.İslanmış gözəl geyimim,yağışdan axmış makiajım ilə elə axmaq kimi görünürdüm ki.....Kafeyə girər-girməz həmişə olduğu kimi harada olmağımızdan asılı olmayaraq mənə “ay gözəlçə” deyə müraciət edən Cavid və onun dostları qarşımı kəsdilər.O hər zaman olduğu kimi mənim rahatımı pozmağa başlamışdı.Cavid axmaqcasına həyatında ən sevimlisi olan pulları ilə mənə müxtəlif təkliflər edirdi…Oradan çıxmağa çalışsam da o dostları ilə məni dairəyə almış və ədəbsiz təklifləri ilə canımı sıxmağa başlamışdı.-Mələk mənə bir dəfə hə de gör sənə nə qədər daş-qaş alacam…Yolumdan çəkilməklərini tələb etdikdə isə bir-birlərinə hiyləgər baxışlarla baxaraq havalı şəkildə gülməyə başlayırdılar.Düzü heç olmadığım qədər qorxmuş və hürkmüşdüm.Elə bu dəmdə üzünü belə heç vaxt görmədiyim bir oğlan:
-Xanım bir problem var?deyə soruşdu.
Sualın mənə yönəldilmməsinə baxmayaraq əvəzimdə Cavid dilləndi:-var desə nə edəcəksənki guya?
Heç anlamadığım bir şəkildə o oğlanla Cavid arasında söz atışması baş qaldırdı.Cavidi qrup yoldaşlarımın dediyi qədəri ilə tanıyırdım.Bu mübahisəni uzadabildiyi qədər uzadıb davaya çevirəcəkdi…Birdən müdaxilə etdim:-Xeyr təşəkkür edirəm .Səbəbini bilmədiyim bir şəkildə birdən sanki,ürəyim qövsünə sığmadı.Əllərim əsməyə başladı.Adını belə bilmədiyim bu gənc “lap yaxşı xanım” deyərək uzaqlaşdı.Onun ardınca onsuzda Cavidgil də getdilər.Evdən-dərsə,dərdən-evə bir həyatım olduğundan demək olar