k gəlmişdim.Lalənin dediyi kimi 4-cü mərtəbəyə qalxdım.Dediyi mənzillə üzbəüz qonşusunun zəngini basdım.Nə yalan deyim qapını ya orta yaşlı xalanın,ya da qoca babanın açacığını düşünürdüm.Amma yanıldım Qarşımda sarışın,hündür boylu,gözləri təbəssüm dolu bir gənc dayanmışdı.Məni heyrətə salan onun əynindəki hərbiçi paltarı idi..bir anlıq da olsa baxışlarımız toqquşdu.Tez gözlərimi çantalara dikib,’’Lalə’’- deyə səsləndim.
Oğlan başa düşmüşdü,divardan açarı götürüb mənə uzatdı.Heç çox sağol da demədim,onun qapısından uzaqlaşdım.
Və budur Lalənin mənzilindəyəm...
Hərşey elə mən təsəvvür etdiyim kimi idi.Hərşey Lalənin zövqü ilə düzənlənmişdi.Pəncərə kənarında ikimizin də sevdiyi kimi dibçek gülləri.Hər tərəfdə şamlar və birdə divarlardakı abstrak rəsimlər,yeni bizim ortaq olamayan yeganə fikrimiz.Heç sevmirdim bu abstrak əsərləri.Nə bilim mənə dəxlisiz gəlirdi.Ortada qara bir nöqtə.Di gəl bundan baş aç ki,nə yazilib bura.Mənzil çox rahat idi,soyuducuda hazır yemək də var idi.Lalə nəyin harada olduğunu,necə etməli olduğumu kağiza yapışdırıb soyuducunun üstünə yapışdırmışdı.Çox sevdiyim Mimozanı hazırlamışdı.Dadına baxanda bütün həyatım biranlıq keçdi gözümün önündən.Ölmüşün əlinin duzu var idi.Mənə də çox şeyi o öyrətmişdi.Depresiyaya düşən kimi götürüb zəng eləyirdim: -----Lalə mənə təzə resept de..))
Salatın dadına baxıb,rahat divana uzandım.Nədənsə qapını üzümə açan sarışının siması gözümün önündən getmirdi.Mənim diqqətimi cəlb edən onun yaraşığı deyildi,narahat olmuyun.Əynindəki hərbiçi paltarı məni heyrətləndirmişdi.Bəlkə də....Nəysə elə bu fikirlərlə də yuxuya getdim.
Yuxudan qəflətən oyandım.Kimsə məni qıdıqlayırdı.Qıdıqlanmaq...Həyatda ən nifrət etdiyim şey idi.Hətta kimsə uzaqdan belə barmaqlarını mənə tərəf uzatsaydı,dəli olurdum.
Bu mənim gözəlim idi...Lalə,məni oyatmağın yolunu bilirdi.Başımın üstündə onu görən kimi yerimdən qalxıb ona sarıldım.Sonuncu dəfə 6 ay əvvəl görmüşdüm.Saçları uzanmışdı.Elə bil azca arıqlayıb.Görüş mərasimi