təsadüf etmişdi.Bəlkə də aranız da ilk baxışdan məhəbbətə inananlarınız yoxdu.Amma biz inanmışdıq..Elə ilk baxışdan aşiq olmuşdum ona.Hərbiçi idi,akademiyanın 4-cü kursunda oxuyurdu.Ona hərşeyi ilə heyran idim.İdeal cütlüklər olmur deyənlər,bəlkə də biz ideal deyildik,amma bizimki fərqli idi.Saatlarla birlikdə gəzib dolaşırdıq.Elə ayrılığın ilk addımında darıxırdıq,evə çatan kimi sarılırdıq telefona...
5ay sonra nişanlandıq..Ailələrin narazılığına səbəb yox idi.Bütün yollar açıq idi bizim üçün.Ailəsi məni çox istəyirdi,xüsusile bacısı.
Birgün telefondakı səs-bacısının səsi idi bu:
-Aysel,Neftçiler xəstəxanasına gəl...
Sadəcə tək bir cümlə məni atmışdı evdən bayıra.Qaraciyer serrozu idi.Bunu eşidəndə hərkəs kimi inanmamışdım,dedim yəqin zarafatlarından biridi yenə.
Amma torpağa tapşırılan günü anlamışdım ki,bu zarafat deyilmiş.Qəbristanlıqda üşümüşdüm.Elə bildim yenə gəlib gödəkçəsini çixarıb verəcək mənə.Bağrına basıb alnımdan öpəcək."Sən mənimsən,sadəcə mənim" deyəcək.Yenə ordakı yad nəzərlərə qısqanacaq məni.Üzümü qucağında gizlədəcək.Yenə siqaret yandıracaq,mən də siqareti yandırmamış yalandan öskürəcəm,"Ay şeytan,hələ heç yandırmamışam eyy"-deyə ürəkdən güləcək.Yenə əllərim əllərinde isinəcək.Yenə metroda qulaqcıqların bir ucu onun qulağında,biri mənim qulağımda sevdiyim mahnıya birlikdə qulaq asacağıq...Yenə...

Nəzərlərdən uzaqlaşıb evə gəldim.Doğum günümdə aldığı ayını bağrıma basıb ağladım.An olurdu ki,öz səsim özümü qorxudurdu.Hıçqırıqlarım özümə vahiməli gəlirdi.Elə bil pis yuxu idi hərşey...Ya da qorxu filminin seyircisi idim...Uzaqdan baxırdım öz həyatıma...Ruh kimi dolaşırdım,nə dərslər,nə praktika heçnə vecimə deyildi.Həyatım dəyərsizləşmişdi mənim üçün...Sanki heçnə çatmırdı mənə...Sanki etrafdakılardan təcrid olunmuşdum.Elə bil ki,bu dünyada yaşamırdım...
Bunları danışdıqca Aleks heyrətlə dinləyirdi məni və bunları danışdıqca gözlərimdən yaş damlaları gilələlənirdi.Maraqlı burasındadı ki,Aleks heçnə danışmırdı,sadəcə