deyə fısıldadım. O gülməyə başladı, bir anlıq nəyə güldüyünü anlamadım, sonra başa düşdüm ki, heç demə mən də onun özü haqqında verdiyi məlumatları demişdim, ancaq daha qısa şəkildə. Qızardımsa da, mən də güldüm. Sonra biraz ordan-burdan söhbət eləməyə başladı. Niyə ordan burdan deyirəm, çünki heç nə yadımda deyil. O danışırdı, mən isə ona baxırdım, məni elə ovsunlamışdı ki, bəlkə də yanımda top atsaydılar heç xəbərim də olmazdı. Həmin an heç başqa şeydən xəbərimin olmağını da istəmirdim. Biraz danışdıqdan sonra, “rəfiqən, deyəsən, səni gözləyir” dedi. “Gözləsin” – dedim gözlənilmədən, dediyimə inana bilmirdim, yenə qızardım, başımı aşağı əydim. O təbəssüm etdi. Sonra birdən “olar sizdən bir şey soruşum?” dedim, o isə, “Əlbətdə, buyurun”. “Niyə mənimlə tanış olmaq qərarına gəldiniz?” – bu sualı necə verdiyimə özüm də inana bilmirdim, utandım. Mənə baxdı, təbəssüm etdi və yalnız bir cümlə işlətdi: “Yaşadığım bu həftə sonunu bir də yaşamayım deyə”, - burada dayandı, udqundu. Görünür həmin anları yada salmaq onu daha da kədərləndirirdi. Sevinc isə maraqla dinləyirdi, çünki hələ də ona nəyin belə acı verdiyini anlamamışdı, - yəni o da mənim çəkdiklərimi çəkibmiş. O da həftə sonu boyu məni düşünübmüş. O cümləni eşidən kimi, ayaqlarım əsməyə başladı, yıxılmayım deyə ona tutundum, o isə məni tez qavradı, yıxılmağa qoymadı, ardından da “Yaxşısan?” deyə soruşdu təlaşla, “hə, yaxşıyam, narahat olmayın”, mən belə deyən kimi o qızardı. Yəqin istəmədən mənə “sən” deyə müraciət etdiyi üçün, çünki mən yenə də “narahat olmayın” demişdim. Sonra sağollaşdıq, rəfiqəmlə getdik evə. Yol boyu sual atəşinə tutuldum, yazıq rəfiqəm heç bir suala cavab ala bilmədi. Yol boyu gözlənilmədən elə təbəssüm edirdim ki, ətrafdakılar dəli olduğumu zənn edirdi.

Bunu deyib dayandı, sanki daha danışmaq istəmirdi. Buza dönmüş kofesindən bir udum da aldı.
- Çox nə deyib başını ağrıdım...
- Yox, nə baş ağrıtmağı, - deyə Sevinc Arzunun cümləsini yarımçıq qoydu - bayaqdan bütün fikrim səndədi, o