gülmüşdük ki, - burada özü də gülməyə başladı.
- Maşallah, - beləliklə Sevinc arada da olsa bir söz deyirdi, - bəs necə oldu ki, ayrıldız?
- Bəzən gəzərkən onun başı hərlənirdi. Səbəbini soruşurdum, demirdi, ya da qısa olaraq, “qan azlığındadır” deyirdi. Narahat olmağa başlamışdım, nə qədər soruşdumsa da, narahat olunacaq bir şeyin olmadığını bildirdi. Bir gün dəniz kənarında gəzərkən başı cox pis hərləndi, məndən, sonra məni buraxıb yanımızdakı skamyadan tutundu. Burada belə məni düşünmüşdü, məni buraxdı ki, birdən yıxılsa məni də yıxardı. Kaş məni də özüylə aparaydı...
Sonra birtəhər də olsa, skamyada oturdu, mən özümü saxlaya bilmədim, ağlamağa başladım, ətrafımıza insan yığıldı. Biraz başını tutdu, sonra “heç nə yoxdur”, deyib ayağa qalxdı. “Biraz başım hərləndi” dedi. Ətrafımızdakı insanlar dağılışdı. Mənsə dayanmadan həkimə getməyini, elə oradan birbaşa həkimə gedək deyirdim. O isə, “yox, nə yaxşı gəzirik” dedi. “Gəzintidən sonra gedərəm”, mən dayana bilmədim, “mən də səninlə gedəcəm”, icazə vermədi, “yox, narahat olma, gec olacaq, mən sənə nə olduğunu bildirərəm sonra”. Razılaşdıq, mənə nə qədər ağır olsa da, gəzməyə davam etdik. Mənim gözümdən yaş dinmirdi, məni bu halda görüb onun da gözləri yaşardı. Amma biz gəzməyə davam edirdik. Biraz əvvəl baş verən hadisə yadıma düşdü, “Aman Allahım! Birdən o həyatımda olmadı, o zaman mən ne edəcəm? Bunu düşünmək belə dəhşət vericidir”. Özümü elə onsuz düşündüm, sanki dünya durmuşdu, başım hərləndi, gözüm qarardı. Bir də üzümə su töküləndə ayıldım, heç demə yıxılacaqdım, Kənan güclü əlləriylə məni qavrayıb, skamyanın üstünə qoymuşdu, üzümə tez biraz su səpdi, ayıldım. Yaxşı ki, tez ayıldım, yoxsa kim bilir, mənim üçün nə əziyyətlər çekərdi. Məndən nə olduğunu soruşdu, mənsə düzünü dedim, “həyat bir anlıq mənə sənsiz göründü. Başım hərləndi, ağlım sənsən. Gözüm qaraldı, gözümün nuru sənsən. Dünyam dayandı, mənim dünyam sənsən. Məni bu dünyada yalqız qoyma! Yoxsa mənim qatilim olarsan!”. Əlimi tutdu, “elə demə,