, amma narahat da olma, hələki heç yana getmirəm” deyib əlimə bir öpücük qondurdu.
Sonra evə getdik. Əslində mən getdim, o isə söz verdiyi kimi xəstəxanaya. Sonralar öyrəndim ki, əvvəllər də gedirmiş. Sevdiyim şəxs xərçəng xəstəliyinə tutulmuşdu, - udqundu, gözündən gələn yaşlara artıq hakim ola bilmirdi, salfetlə gözünün yaşını sildi, bu səfər ehtiyat etmədən, çünki bilirdi ki, əbəs yerədir, gözünün qarası tamamilə üzünə yayılmışdı, - bunu biləndə sanki dəli olmuşdum, yenə də arada görüşürdük, amma bu artıq əvvəlki kimi deyildi, həmin hadisədən sonra onun üzünə baxmaq mənə əziyyət verirdi. Bilirsən mi, ən pis şey nədir?, - Sevinc bir şey demədi, sadəcə daha diqqət kəsilib rəfiqəsinə qulaq asmağa başladı, Arzu isə onun cavabını gözləmədən davam etdi, - Sevdiyin bir insan gözünün qabağında tükənir, sən isə heç nə edə bilmirsən. Əlindən bir şey gəlmir. Bunu seyr eləmək məcburiyyətində qalırsan. Bundan daha dəhşətli nə var, İlahi?!

Ondan xəbərsiz həkimləri ilə görüşdüm, bir şey etmələrini istədim, o belə tez ölə bilməz dedim, hələ onun nə yaşı vardı ki, bizim hələ nə qədər gerçəkləşməyən xəyallarımız vardı. Bəli, elə gerçəkləşməmiş də qaldı. Xəstələnməyinin səbəbini soruşdum, polietioloji dedilər, - Sevincin sual dolu baxışlarını görüb, izah etməyə çalışdı, - yəni, nəydən əmələ gəldiyi və ya əmələ gəlmə səbəbi dəqiq bilinmir. Hələ də onun yaxında dünyanı tərk eləyəcəyini düşünə bilmirdim. Mənim bütün dünyam o idi, o olmadığı yerdə mən də yox idim, onun üçün hələ məsələni tam anlamış deyildim. “Bəs müalicə? Müalicə etməmisinizmi? Müalicə edin Kənanımı!” dedim həkimlərə. Onlar isə, aciz bir şəkildə hər iki, kompyuter və maqnin-rezonans tomoqrafiyasından keçirdiklərini, şişin beyində yetərincə böyüdüyünü bildirdilər. Ardından da, “bağışlayın xanım, amma artıq hər şey üçün çox gecdir. Hər şey Allahın qüdrətinə qalıb. Görünür onu çox sevirsiniz, ona bolca dua edin. Onun buna ehtiyacı var”. Həkimin bu cümlələriylə sarsıldım, o ana qədər məsələnin ciddiyyətini tam