anlamış deyildim. “Necə yəni? Yoxsa o...”, cümləni tamamlaya bilməmişdim. Necə tamamlaya bilərdim ki, o sözü Kənanıma qarşı necə işlədə bilərdim ki?! Həkim, “onun çox ömrü qalmayıb, çalışın bu vaxt ərzində onu incitməyin, küsməyin, ona xoşbəxtlik verin, bəlkə elə bu xoşbəxtlik onun həyatını biraz daha uzada bilər”. Bir sual vermək istəyirdim, cəsarət edə bilmirdim, nə qədər çalışırdımsa da, bacarmırdım. Biraz cəsarət topladım, “həkim, bəs nə qədər...”, cümləni tamamlaya bilməmişdim. Sözlər boğazımda düyümləndi, yuxarı çıxmadı, amma həkim məni başa düşmüşdü, “iki-üç ay. O da hələ dəqiq deyil” dedi. Bunu eşidən kimi elə ağlamağa başladım ki, hıçqırıqlarımı tuta bilmirdim. Həkimlər bəzən təsəlli naminə cümlələr deyirdilər, amma mən heç nə eşitmirdim, eşitmək də istəmirdim. Bunun nə təsəllisi ola bilərdi ki?! Sevdiyim gözümün qabağında tükənir, mənim isə əlimdən heç nə gəlmir. Həyatımı vermək ona bir şey qazandıracaqdısa, heç düşünmədən verərdim. Amma yox, təəssüf ki, yox. Həkimin otağında bəlkə elə bir saat ağladım.

İki aydan biraz çox vaxt keçmişdi. Artıq ağrıları kəskinləşmişdi. Onu bu halda görmək də, məni tükədirdi. Bəzən üsyan etmək istəyirdim, amma Kənan bunun çox böyük günah olduğunu və mənim nə olursa olsun, üsyan etməməyimi demişdi. Şükür, etmədim. Namaza başlamağımı elə çox istəyirdi ki, amma görə bilmədi. Onun... onun bu dünyayla vidalaşmağından təxminən iki ay sonra başladım namaza. Deyirdi ki, sevən sevdiyiylə cənnətdə bir olur, biz gözəl müsəlman olmağa çalışaq, inşallah cənnətdə bir olarıq, - udqunub, sakincə “inşallah” dedi, - mənə Quran oxumağı da öyrədəcəkdi.
Bir gün tanımadığım nömrədən mənə zəng gəldi, onun bacısı idi. Kənanın xəstəxanada olduğunu və məni, və məni son kəz görmək istədiyini bildirdi. Onun yanına getdim. Bacısı mənə qapının ağzında gözləməyimi söylədi, anası içəridəydi. Biraz sonra anası da çıxdı, anasının ağlamaqdan gözləri şişmişdi. Mənə baxdı, “Arzu sənsən, qızım?” deyə soruşdu. Utandığımdan başımı aşağı əyib, “bəli” deyə