ə bildim. “Keç, səni gözləyir” dedi.

İçəri keçdim. Kənan elə oradaca uzanmışdı. İki gün idi görmürdüm, başında saçı da yox idi. Onu görən kimi ağlamağa başladım. “Ağlama, Arzum, yaxınıma gəl” dedi. Səsi də biraz dəyişmişdi, bəlkə də mənə elə gəlirdi. Əlimi tutdu, danışmağa başladı, “yadındadırsa, sənə ən çox Arzum deyərdim. Bunu tək sənin adınla əlaqələndirmirdim, həm də mənim arzum, xəyalım olduğun üçün deyirdim. Nəsib olmadı, neynək, alın yazısı. Allah(c.c) belə istəmiş, belə də oldu. İndi arzum biraz fərqlidir, arzum odur ki, Allah(c.c) bizi cənnətinə qoysun, biz də orada sonsuzadək birgə yaşayaq. Bu dünyada onsuz xoşbəxtlik uzun sürməz. Bəli, mənim ömrüm çox az qalıb, amma çox üzülmə. Allahdan(c.c) gəlmişik, Ona(c.c) döndürüləcəyik, bu Allahın(c.c) qanunudur. Gedirəm, amma gözüm arxada getmək istəmirəm. İstəyirəm ki, mənə bəzi şeylərdə söz verəsən. Səni xoşbəxt etmək istəyirdim, edə bilmədim, amma yenə də xoşbəxt olmağını istəyirəm. Mən gedəcəm, amma sən yaşayacaqsan...”, burada sözünü yarımçıq qoydum, “sənsiz əbədiliyi təklif etsələr, elə bu dəqiqə, mən bir anı seçərdim, amma səninlə...” dedim. “Elə demə gözüm, mənə burada söz ver ki, bir dəlilik etməyəcəksən, elə bir müddət keçdikdən sonra birini...” belə deyib biraz dayandı, məncə “sevib” sözünü işlədəcəkdi, amma mümkün olmayacağını bildiyi üçün o sözü işlətmədən davam etdi, “biriylə evlənəcəksən, uşaq sahibi olacaqsan, mənsiz də olsa həyatına davam edəcəksən”. Nə qədər ağır olsa da, söz verdim, çünki onun gözü arxada getməyini istəmirdim. “Səni sevirəm” dedi. “Mən də...” deyə bildim. Danışa bilmirdim, sadəcə onun üzünə baxıb dayanmadan ağlayırdım, “artıq gözüm arxada qalmaz, axirətdə görüşənədək, hələlik” deyib gülümsədi. “Elə demə” deyəcəkdim, amma əli boşalmışdı, qışqırdım, silkələdim, amma nafilə, o artıq bizim dünyamızdan köçmüşdü. Elə ağlamağa başladım ki, səsimə anası, bacısı gəldi. Onların da dərdi böyükdü. Mən sevdiyimi, onlar isə, biri tək oğlunu, biri isə qardaşını itirmişdi. Onlar da onu çox