sevirdilər, əlbətdə, Kənan kimisini sevməmək olardımı. Bəzən, “hamının düşməni olur” deyirlər, məncə onun yox idi. Necə ola bilərdi ki...
Dinimizin qanunudur, dəfn mərasiminə qadınlar qatıla bilməzlər. Ona görə sonra getdim onun yanına, məzarının yanına. Saatlarla ağladım. Onunla danışdım, daha doğrusu, mən danışdım, o dinlədi. Mən danışdım, o dinlədi..., - o anları xatırladıqca, kim bilir, bəlkə də onda ağladığı kimi ağlayırdı, sanki o anları yenidən yaşayırdı, baxmayaraq ki, üstündən illər keçmişdi.

- Ağlama Arzu, inşallah zamanla yenə sevəcəksən və...
- Nə sevməyi, Sevinc?, - Arzu onun sözünü yarıda kəsdi, - insan həyatda yalnız bir dəfə əsl sevgiylə sevir, ondan sonra ancaq ona bənzərlərini axtarır. Gözləri ona bənzər, danışığı ona bənzər, davranışı ona bənzər. Əlbətdə ki, heç kəs onun yerini bir daha verməyəcək, amma ən azından onu xatırlatdığı üçün sevirsən...
Sevinc artıq susmuşdu, bütün bunları yaşamadığı üçün bir şey də deyə bilmirdi. Məsələni daha da qəlizləşdirirdi, ona görə susmağı seçdi.
- Bir neçə gün sonra bacısı zəng etmişdi. Mənimlə görüşmək istədiyini bildirdi. Kənanın məzarına getdikdən sonra evə qapanmışdım, çölə çıxmırdım, zənglərə cavab vermirdim. Universitetə getmirdim. Amma bacısıyla görüşə getdim, çünki bizi bağlayan dəyər, Kənan idi. Mənə bir hədiyyə verdi, üstündə də bir yazı. “Arzum mənim. Əslində bu hədiyyəni özüm vermək istəyirdim, amma hiss edirəm ki, o vaxta qədər dözməyəcəm. Ona görə bacıma tapşırdım, bunu sənə versin deyə. Ad gününü təbrik edirəm. Arzu edirəm ki, bir neçə il bundan sonra ad gününü sahib olacağın ailənlə birgə qeyd edəsən. Kənan”. Ad günümdü, özümü unutmuşdum, ad günümü necə yadda saxlayacaqdim?! Məyər mənə gələn zənglər, mesajlar ona görə imiş. Gümüş bir bilərzik, onun mənə son hədiyyəsi, - belə deyib sol əlini qaldırdı, qolunda gözəl bir bilərzik vardı, - bax bu bilərzik. Onu bu dünyadan köçənədək taxacam.
Ölümünə bir neçə gün qalmış almışdı. Elə ağır vəziyyətində belə məni düşünmüşdü, - bunu deyib