b başını masanın üstünə qoydu. Artıq otaqdan yalnız Arzunun ağlamağının səsi, bir də bəzən onun sayıqlayarcasına “məni düşünmüşdü, məni düşünmüşdü” sözləri eşidilirdi...
Bir gün sonra

Arzu üçün gün həmişəki kimi sadə başlamışdı. Zəngli saatın səsiylə oyandı, namazını qıldı, duasını etdi, sonra da evdəkiləri oyatdı. Səhər yeməyini həmişə özü hazırlayardı. Daha doğrusu, səhər süfrəsini. Səhər yeməyini yedikdən sonra, elə dünən geydiyi paltarı geyindi. Əslində bu gün başqa bir don geyinəcəkdi, amma dünənki hadisədən sonra heç nəyə həvəsi qalmamışdı, ona görə də onu ütüləməmiş yatmışdı. Gözünə sürmə sürüb, biraz da bəzənib evi tərk etdi. Yolda çox vaxt getdiyinə görə, yolda hər zaman kitab oxuyardı. Bu əslində ona Kənandan keçmişdi. Kənanı hər zaman yolda oxuyan görərdi, doğru da edirdi, gündə iki-üç saat boşu-boşuna getməkdənsə, oxuyaraq vaxtını dəyərləndirirdi. Elə ona görə çantasında ən azı bir kitab olardı.

Ofisə çatıb başqa işçilərlə görüşdükdən sonra birbaşa qapıya açarı salıb qapını açdı. Heç vaxt yoxlamazdı ki, bəlkə Sevinc ondan tez gəlib qapını açıb. Çünki bu iki il ərzində cəmi bir dəfə Sevinc ondan tez gəlib, bir dəfə də eyni vaxtı gəlmişdilər. Sevinc artıq gecikməyə vərdiş etmişdi. Yaxşı ki, direktor bir söz demirdi, həmişə deyərdi ki, “tərcümələri vaxtında çatdırın, qalan nə edirsiz edin”.

Oturan kimi dünəndən qalan tərcümələrə girişdi. Axşam tərəfi verilən və iki gün ərzində tərcümə edilməli olan yazılar. Bəlkə dünən də bitirə bilərdi, amma dünənki hadisədən sonra yalnız bir hissəsini tərcümə edə bilmişdi. Biraz tərcümə etdikdən sonra saata baxdı, artıq Sevinc yarım saat gecikirdi. Birdən nəsə olar deyə zəng etməyi düşündü, sonra “arada bir saat da gecikəndir” deyib, imtina etdi. Əlindəki kağızı bitirdikdən sonra yenə saata baxdı, qırx beş dəqiqə keçmişdi, amma Sevinc hələ də ortalarda görünmürdü.

Birdən qapı açıldı. Gələn Sevinc idi. Düz əlli dəqiqə gecikmişdi, amma Arzu ona heç nə demədi. Sevincin o halını görən heç kəs heç nə deməzdi