əslində. Ağlamaqdan gözləri şişmişdi, elə ağlaya-ağlaya da yerinə keçib oturdu. Arzu ona tərəf yaxınlaşdı, Sevincin əlində bir məktub vardı. Üzərində “Sevinc” yazılmışdı.

- Bu nə məktubdur belə?, - deyə Arzu soruşdu, görünür, məsələni başa düşməyə çalışırdı.
- Səhər qapının ağzında tapdım.
Arzu Sevincin əlindən məktubu götürdü, ikinci heç tərəddüd də etmədi, sanki onun da oxumağını istəyirdi. Arzu məktubu açdı, içərisindəki kağızı oxumağa başladı:

“Sabahın xeyir, Sevinc. Bunu yazmaq mənə nə qədər əzab verdiyini bir bilsəydin, haradan biləcəkdin ki, sən heç məni sevmədin ki. Bəlkə də ən çox ilk cümləni yazmaq mənə əzab verirdi, çünki həmişə arzu etmişəm ki, səhər üzünə bir öpücük qondurum və sən ayılanda deyim, “Sabahın xeyir, Sevinc”. Nəsib olmadı, neynək. Taleyimiz beləymiş, mənimkində bir tərəfli sevmək yazılıbmış.

İki gün bundan əvvəl mənə dostluq təklif etmişdin. Birdən-birə onu eşitmək məni çox pis etmişdi, amma mən yenə də ümidimi itirməmişdim. Sənin hələ yaşının az olduğunu və biraz düşünmək istədiyini zənn eləmişdim. Amma dünənə qədər. Çünki bir anlıq başqasını sevə biləcəyini düşündüm və fikrimdə yanılmadım. Dünən səni təqib etdim, bağışla, amma etdim. Sevən insan ağıla gəlməyəcək işlər görür, daha doğrusu, qəlbi ona gördürür. İşdən sonra bir oğlanla görüşdün, onun maşınına minib harasa getdiniz. Həmin an sanki donub qaldım, bir anlıq nə edəcəyimi bilmirdim, həm də nə edə bilərdim ki, gedib o oğlana “o mənim dostumdur, onunla əlaqəni kəs” deməyəcəkdim ki.

Səbr etdim. Axşama o mağazanın qarşısında gözlədim. Onun olduğunu öyrənmişdim. O gəldikdə onunla danışmaq qərarına gəldim. Yaxşı xasiyyətli bir oğlan idi. Danışdıq, mən məsələni izah etdim, o məni anladı. Yox, düşünmə ki, onu səndən uzaqlaşdırdım, biz sadəcə danışdıq. Mən sənin məndən bir dəfəlikmi uzaqlaşdığını öyrənmək istəyirdim. Bir çətin sualım vardı, mənim üçün çətin, verməyə zorlandığım sual. Amma sonunda verdim, “neçə aydır görüşürsünüz?”. Heç demə dörd-beş aydır. Buna inana