a bilmirdim, o bir cümlə işlədənə qədər, “niyə sənə yalan deyim ki?! Hər həftənin ikinci, dördüncü və altıncı günləri görüşürük”. Ancaq indi mən anlamışdım, sən niyə mənimlə yalnız bir gündən bir görüşürdün. Doğru deyirdi, bir gündən bir görüşməyə başladığımız artıq dörd-beş ay olardı. Sən ikimizlə də eyni anda görüşürdün, səni o qədər sevmişdim ki, duyğularımla oynayacağını heç düşünməzdim və əb əsası da, səndən gözləməzdim.

Bunları öyrəndikdən sonra bir anlıq özümü öldürmək istəyirdim. Həmin oğlanın yanından ayrıldım, bəlkə də gedib özümü öldürəcəkdim. Amma Allah(c.c) qarşıma bir dostumu çıxardı. Allah(c.c) ondan razı olsun. Çox dindar bir adamdır. Mənim bu səfeh düşüncələrimi düzəltdi. Əgər elə edərəmsə, ən pisini özümə, ən əsası da məni sevənlərə etmiş olaram, ailəmə, dostlarıma”, - Arzu burada dayandı, bu duyğular ona tanış idi, o da ilk növbədə özünü öldürmək istəmişdi, amma bunun heç də yaxşı olmayacağını, elə Kənan özü izah etmişdi. Bəli, intihar heç zaman çıxış yolu ola bilməz. Əksinə, məsələni daha da qəlizləşdirir.

“Sözü çox uzatmayacam. Əgər görüşdüyümüz bu vaxt ərzində sənin xətrinə dəymişəmsə məni bağışla, bu mənə yetərlidir. Birazdan dostumla ölkəni tərk edəcəyik, hara getdiyimi deməyəcəm, onsuz yəqin sənə maraqlı da deyil. Bir də neçə il sonra qayıdacağımı bilmirəm. Sənə son arzum, xoşbəxt ol! Onsuz sevən ürək başqa nə deyə bilər ki. Birlikdə olmadıq, sən mənsiz xoşbəxt ol! Əlvida!
Səni sevən, Orxan”.

Arzu Sevincə baxdı. O isə hələ də ağlayırdı. Doğrudur, məsələ çox pis həll olundu, amma Sevinc elə bunu istəyirdi, bəs niyə ağlayırdı?! Bax, bunu bilmək istəyirdi.

- Sevinc, bəs niyə ağlayırsan? Axı ayrılmaq istəyirdin...
- Amma onu itirəndən sonra istəmədiyimi anladım.

Arzu bəlkə də bir söz deyəcəkdi, amma deyə bilmədi, gələn mesajın səsi onu susdurdu. Sevinc tez telefonu çıxardı, yəqin Orxandan gəldiyini düşünürdü. Mesajı oxuyub daha da pis ağlamağa başladı. Arzu isə hələ də nəyin baş verdiyini anlamış deyildi. Sakitcə