qalan həyatını mənimlə yaşamaq istəyir və buna bənzər şeylər.
- Sən amma yenə də dedin ki, dost qalaq?
- Hə, məncə birdən-birə oldu deyə elə reaksiya verdi, zamanla o da razı olacaq və yaxşı dost olacağıq.
- Heç bilirsən, sənə sevənə dostluq təklif etmək nədir?
- ...
- Elə bil ona deyirsən ki, bəli, səni sevmirəm, amma sənin məni sevməyin və üstəlik də üstümdə titrəməyin mənə xoşdur. Bu qədər eqoist ola bilmərsən, olmamalısan.
- Amma...
- Bəhanən yoxdur, - Arzu onun sözünü yarıda qoydu, - Yaxşı, bir şey soruşum, ona bəs Turaldan danışdın? Ən azından başqasını sevdiyin barədə?
- Yox, əlbətdə ki, yox.
- Oğlana işgəncə verirsən, Sevinc.
- Əşi nə işgəncədən danışırsan sən?! O da buna razı oldu, ayrılmalıyıqsa ən azından dost qalaq dedi, - deyə Sevinc özünü müdafiyəyə başladı.
- Çünki sən ona başqasını sevdiyini demədin. Sənə bir şey deyim, bunu qulağına sırğa elə: birini sevəcək qəlbin yoxdursa, ona ümid dolu gözlərlə baxma!
- Amma mən ona bizim bir yerdə olmayacağımızı dedim axı...
- Fərqi yoxdur, ona Turaldan danışmamısan, o hələ də sənə ümid dolu gözlərlə baxır. O səni sevir və sənə görə çox şeydən imtina edər.
- Amma Tural tam başqa, hər şeyi də var.
- Sənin dərdin başqadır, sən onun mülkünə aşiq olmusan. Yox, sus, - Arzu gördü ki, Sevinc etiraz etmək istəyirdi, - bir insanın sənə nələr verə biləcəyi deyil, sənin üçün nələrdən imtina edə biləcəyi önəmlidir. Bu əsl sevgidir. Bu qədər gözəlliyini olduğu yerdə, bir qram da ağlın olsaydı...
- Bağışla, amma indi hər şey başqadır, səni hər yönüylə təmin edə biləcək insandır sevəcəyin. Sənin danışdığın sevgi qaldı keçmişdə. Onlar qaldı Nizaminin “Leyli və Məcnun”unda.
Arzu diqqətlə Sevincin gözlərinə baxdı. “Doğru deyirlər, bəzən insanın gözlərinə baxırsan və çox dəhşətlə də olsa, qəbul etməli olursan ki, onların arxasında danışa biləcəyin bir insan yoxdur”, deyə düşündü. O qədər baxdı ki, Sevinc artıq rahatsız olmağa başlamışdı.
- Sən düşünürsən ki, artıq əsl sevgi yoxdur? Müasir