r dövrdür deyə hər kəs mala, mülkə vurulur? Yox, səhv düşünürsən. Tamamilə səhv düşünürsən. Məncə hələ də vəfalı, dəlilərcəsinə aşiq qızlarımız və, - burada biraz dayandı, udqundu. Gözündə yaş göründü, Sevinc ilk dəfə onun gözündə yaş görürdü, - vəfalı, mərd, qeyrətli və, - görünür oğlan haqqında hələ çox demək istəyirdi, amma uzatmadı, - məğrur, Məcnun kimi sevənlərimiz var. Sadəcə onları dastanlaşdıran Nizamilərimiz, Füzulilərimiz yoxdur.
- Sən bəs sevmədən sevgi haqqında bu qədər şeyi haradan bilirsən? Yoxsa sən də mi vaxtilə aşiq olmusan?

Arzu Sevincə tərs-tərs baxdı. Görünür dediyi cümlə xətrinə dəymişdi. Sevincin cümləsində işlənən bir “də” ədatı ona çox toxunmuşdu. Sevincin gündə birinə duyduğu duyğunu onun sevgisinə oxşatmağı ona pis təsir etmişdi. Çünki o əmin idi ki, Sevincin duyğuları sevgi deyil, sadəcə zamanla ötüb keçəcək simpatiyadır. Sevinc baxışları hiss elədi, amma onun da xətrinə dəyməsin deyə, nə qədər ağır olsa da, Arzu da nitqində sadə kimi görünən “də” ədatından istifadə etdi.

- Elədir, mən də bir vaxtlar aşiq idim. Həm də dəlilərcəsinə. Əslində elə indi də aşiqəm, unutmamışam, həm necə unuda bilərəm ki, - deyib dərin xəyallara qaldı.
- Bəs nə oldu? Necə oldu ki, ayrıldız?, - görünür Arzunun gizli tərəfi ona çoz maraqlı gəlmişdi.
Arzu susdu. Görünür, danışıb-danışmamaq arasında qərarsız qalmışdı. Sonunda qərar verdi, danışacaqdı. Uzun zaman idi ki, onun haqqında danışmırdı, bəlkə danışsa biraz rahatlayacaqdı.

- Adı Kənandı, - deyə sözə başladı, - Onu ilk görəndə ikinci kursda oxuyurdum. O isə üçüncü kursda. Bir universitetdə oxuyurduq. Amma o riyaziyyat üzrə oxuyurdu. Onu ilk gördüyüm gün hələ də yadımdadır, dünən olmuş kimi. Amma üstündən o qədər hadisə yaşamışam ki, sanki o vaxtdan bu yana bir minillik keçib. Universitetin çıxışında idim, rəfiqəmi gözləyirdim. Üzərimdə bir baxış hiss elədim. Ona tərəf çevrildim, uca boy bir oğlan idi. Yaraşıqlı, gözəl də geyinmişdi. Səliqəli, - artıq göz yaşları yanağıyla süzülürdü,